ახლა ზუსტად არ ვიცი, რის დაწერას ვცდილობ. ან მინდა თუ არა, რამე დავწერო, საერთოდ. თუმცა, მეწერინებასავით და, ამავდროულად, მეშინია კიდევ რამდენიმე რამის:) ერთ-ერთი მიზეზი ისაა, რომ დიდი ხანია არაფერი დამიწერია. ნუ, ორიგინალი ტექსტი, ყოველ შემთხვევაში და ძალიან არ მინდა, ეს ნაწერი ტავტოლოგიის კორპუსს დაემსგავსოს, რომელსაც ჩემი წლების განმავლობაში შეძენილი მეთოდები და ხერხები მოაკლდება :) [საინტერესოა, რას ნიშნავს სიტყვა გამობრძმედილი?]
ასეა თუ ისეა, მეორე აბზაცზე გადმოსვლისთანავე დამეტყო, რომ მე და წერა ისევ უნდა დავმეგობრდეთ რაღაც ეტაპზე, რადგან არ ვიცი – მისი ღამით შეწუხების ბრალია, თუ ზოგადად, დიდი ხნის უნახაობის, ფაქტი ერთია – მეტისმეტად დიდ წინააღმდეგობას მიწევს ამ მომენტში და რთულად მემორჩილება.
ყველაფერი ეს კი, მესამე აბზაცის მიუხედავად, დაახლოებით იმას გავს, როდესაც კომპიუტერის კლავიატურასთან მრავალწლიანი ურთიერთობის შემდეგ, რომელიღაც ბიუროკრატიულ დაწესებულებაში განცხადების ხელით დაწერას გთხოვენ. თან თუ წარმოვიდგენთ, რომ ყველაფერთან ერთად, ამ უბედურებას ისიც დაემატება, რომ ამის გაკეთებას სწრაფად გთხოვენ და ოდესღაც ჩვეული პროცედურის რეალიზებისთვის არანაირ ზედაპირს არ გამოგიყოფენ. ამიტომაც, ისღა გრჩება, რომ ფურცლელი კედელს მიადო და ძ-სა თუ ხ-ს ორთოგრაფიულ თავისებურებებთან ერთად (მე, რეალურად, ყოველთვის წ და ყ მეშლებოდა), შიგადაშიგ ისიც გაიხსენო, რომ კალმები – უფრო კი, ბურთულები – მათთვის უჩვეულო ზედაპირზე ფუჭდება. მერე მათი საყლაპავისკენ მიშვერა გიწევს-ხოლმე, ცხელი ნახშირორჟანგით დამუშავება, ზემოთ-ქვემოთ ქნევა ან სხვა ფურცელზე რაიმეს მიჯღაბნ-მოჯღაბნა. მაგრამ ალტერნატიული ფურცელი არავინ მოგცა და ამიტომ, საწერი საშუალების გამოცდა საკუთარი სხეულის ხელმისაწვდომ ზედაპირზე გიწევს.
ასეთ პირობებში კი ვერც განცხადების შინაარს აყალიბებ ნორმალურად, ვერც მისი ადრესატამდე მისვლის შემდგომ პოზიტიურ მხარეებზე ფიქრობ და, საერთოდ, გინდა, უბრალოდ, ვინმეს დედა შეაგინო და მიბრუნდე სახლში. მაგრამ არა, შენ ეს პროცესი ბოლომდე მიგყავს, რადგან ხან სხვების წინაშე რიდია, ხან ესა თუ ის ნაკისრი თუ თავსმოხვეული ვალდებულება, ხანაც პასუხისმგებლობა. ამიტომაც, მართალია, განწყობაშეცვილი, მაგრამ მაინც, განცხადებას ძუძუებიან მდივანს აბარებ და წესის გულისთვის, რამდენიმე მიმიკურ ჟესტსაც მიმართავ, რომლებიც “ცისფერი მთების” გმირების ენაზე ღიმილად ტრანსლირდება.
აქ კი, ჩემს ბლოგზე, დაწერილი პოსტის საბოლოო ადრესატი თუ დანიშნულება, უფრო კი – მისი ჩემთვის მომგებიანობა, ბუნდოვანია. ამიტომაც ვეშვები ტრაკის თამაშს და მივდივარ დასაძინებლად:) ეჰ, არადა, რამდენი რამის დაწერა შეიძლებოდა…
Would you help me pack my bags?
I might be leaving
I need some sweet assistance
While I’m stealing
Some of your time
I hope that’s fine
And I’ve got photographs
Of all you all I’m needing
Forgiveness if I
Left you all believing
That I’m the one
Cause I feel like none
And I need something
To direct me to it
Cause I’m a frequent flyer
A notorious liar, ohh
But i can’t get close enough
I never get close
I can’t get close enough
I would love to tell my story
From the ending
But the story’s getting thin
From heavy spending
And I need my man
And I need a fence
And I need someone to protect me
From the wench
I’m a frequent flyer
A notorious liar, ohh
But i can’t get close enough
I never get close
I can’t get close enough
To the ending
I can’t get close enough I, I, I
I can’t get close enough
To the sun
I can’t get close enough
I’m a frequent flyer
A notorious liar, ohh
But i can’t get close enough
I never get close
I can’t get close enough
It seems
…ამ წამს, დედამიწის ზურგზე 6 875 629 560 ადამიანია; ჩემთვის კი მხოლოდ 1 არსებობს…
Sue the spiders
Sink the Welsh
Stab your facebook
Sell sell sell
Undercooked
Overdone
Mass adulation not so funny
Poisoned honey
Pseudo science
Silly money
You’re my honey
წლის განმავლობაში ყველაზე ხშირად მოსმენილი სიმღერის მსგავსად, მთელი 2010 წელის მოვლენების უმტესობა ფსიქოდელიური ხარიათის იყო. ახლაც, 31 დეკემბერს, ყველაფრის შეჯამებისას, ვხალისობ იმ ფაქტზე, რამდენი უცნაური მოვლენა გადამხდა წელს და რამდენი უცნაური ადამიანის უცნაურობის გაცნობიერება მომიხდა.
მთლიანობაში, კარგი წელი იყო, პროდუქტიული :) იმდენად კარგი, რომ აქ წერასაც შევეშვი, რადგან ყველაფერი ისედაც კარგად იყო:)))
იმედი მაქვს, მომავალ წელსაც ყველაფერი კარგად იქნება, თუმცა ვისურვებდი ნაკლები აბსტრაქტული ეპიზოდი ყოფილიყოს და აღარ მომიწიოს სხვებთან ერთად გასვლები იმ მდგომარეობაში, რომელშიც, მართალია, ზოგიერთი რაღაც ღირებულის შექმნას ცდილობს, თუმცა საბოლოო ჯამში, ეს ნაშრომები არაფრით არაა მეტი ფხიზელი თვალით დანახულ სამყაროზე.
დამიწება არავის აწყენდა, მათ შორის მეც:)
— Ну, что будем делать? — спрашивает Кадик.
— Хуй его знает, — отвечает Эди задумчиво.
01-10
001. MGMT – Flash Delirium
002. Starsailor – Four To The Floor
003. Paul & Fritz Kalkbrenner – sky and sand
004. OK Go – WTF?
005. Yeti – In Like With You
006. Pomplamoose – Single Ladies
007. Texas – Broken
008. Pomplamoose – Expiration Date
009. Puddle of Mudd – She Hates Me
010. David Byrne and Fatboy Slim – Please Don’t
11-20
011. Paul McCartney – This Never Happened Before
012. Goldfrapp – Believer
013. Esbjorn Svenssons Trio – Seven Days Of Falling
014. Buffalo Springfield – For What It’s Worth
015. OK Go – Skyscrapers
016. OK Go – This Too Shall Pass
017. Kylie Minogue – 2 Hearts
018. OK Go – Back From Kathmandu
019. OK Go – In The Glass
020. David Byrne and Fatboy Slim – Men Will Do Anything
20-30
021. OK Go – Before The Earth Was Round
022. Tokio Hotel – World Behind My Wall
023. OK Go – I Want You So Bad I Can’t Breathe
024. The Kooks – Young Folks
025. múm – Húllabbalabbalúú
026. David Byrne and Fatboy Slim – Every Drop of Rain
027. David Byrne and Fatboy Slim – How Are You
028. Moderat – Rusty Nails
029. Фруктовый Кефир – Убежали В Облака
030. Freak power – Rush (Radio Version)
31-40
031. Christina Aguilera – You Lost Me
032. Christina Aguilera – I Hate Boys
033. Ritchie Blackmore’s Rainbow – Wolf to the Moon
034. Mike Patton – Ti Offro Da Bere
035. ВИА Сливки – Саgи Лала
036. OK Go – End Love
037. The Fiery Furnaces – Cut The Cake
038. Michael Andrews & Gary Jules – Mad World (Alternate Version)
039. Katie Melua – A Happy Place
040. MGMT – Congratulations
41-50
041. Браво & Лагутенко – Мне грустно и легко
042. Amatory – Снег в аду
043. Rosa Passos – Aguas de Marco
044. Joey Ramone – What a Wonderful World
045. Christina Aguilera – All I Need
046. CocoRosie – Lemonade (Edit)
047. OK Go – All Is Not Lost
048. The Maccabees – Toothpaste Kisses
049. Christina Aguilera – Vanity
050. Aretha Franklin – You Send Me
51-60
051. Janet Jackson – The Best Things in Life Are Free
052. Janet Jackson – Love Will Never Do (Without You)
053. *NSYNC – Bye Bye Bye
054. Polly Scattergood – Other Too Endless
055. David Byrne and Fatboy Slim – Seven Years
056. Franz Ferdinand – All My Friends
057. Christina Aguilera – my girls
058. Jay-Jay Johanson – Waiting
059. Broken Bells – The High Road
060. Arctic Monkeys – Do Me a Favour
61-70
061. Duran Duran – Come Undone
062. OK Go – Last Leaf
063. Yaron Herman – Toxic
064. OK Go – While You Were Asleep
065. OPM – Brighter Side
066. Zемфира – Тем Более
067. Nirvana – Lithium
068. OK Go – White Knuckles
069. Army of Lovers – I Am
070. The School – Is He Really Coming Home?
71-80
071. David Byrne and Fatboy Slim – How Are You?
072. Bitter:Sweet – Dirty Laundry
073. OK Go – Needing/Getting
074. Jay-Jay Johanson – Liar
075. Ace of Base – Don’t Turn Around
076. The Stranglers – Golden Brown
077. the kolin – San Francisco
078. múm – Prophecies and Reversed Memories
079. Joe Anderson – Hey Jude
080. Florence and The Machine – Falling
81-90
081. Franz Ferdinand – Do You Want To
082. Sogdiana – Serdce Magnit
083. CocoRosie – Lemonade
084. David Byrne and Fatboy Slim – Eleven Days
085. A*Teens – Sugar Rush
086. Chris Cornell – Scream
087. KT Tunstall – Suddenly I See
088. ВИА Гра – Анти Гейша
089. Manfred Mann – Do Wah Diddy Diddy
090. The Coral – Jacqueline
91-100
091. Lady GaGa – Monster
092. Lady GaGa – Bad Romance
093. David Byrne and Fatboy Slim – American Troglodyte
094. Jean-Philippe Verdin – Little Sister (OST Laughing Out Loud)
095. Christina Aguilera – Morning Dessert (Intro)
096. PV Nova – Umbrella
097. David Byrne and Fatboy Slim – Pretty Face
098. Katie Melua – The Flood
099. Christina Aguilera – I Am
100. Katie Melua – A moment of madness
გარიგების შემდეგ, დამშვიდებული გაგა და გაოგნებული მე, რომელსაც მშობლიურ ოთხრაღაცლარიან “ნივეას” ანტიპერსპირანტზე ნოსტალგია კიდევ უფრო მომაწვა, თვითმფრინავში ჩასასხდომად გავეშურეთ. ბილეთში დაპირებული Airbus A321, სინამდვილეში A320-200 აღმოჩნდა. რიგითი მოკვდავისთვის ეს შეიძლება არაფერს ნიშნავდეს, მაგრამ გაფრენამდე ერთი დღით ადრე ავიამოყვარულმა რომამ ამიხსნა, რომ თვითმფრინავების სწორედ ეს მოდელი ცვივა პანტა-პუნტით, თანაც ეს ყველაფერი მხოლოდ მას შემდეგ გამანდო, რაც დარწმუნდა, რომ ნამდვილად A321-ით მივფრინავდი. დამამძიმებელ ვითარებას ისიც დაემატა, რომ ადგილები ფრთების გასწვრივ აღმოჩნდა, რის შესახებაც იგივე რომამ მომახსენა, რომ პირველ რიგში სწორედ ფრთებში მოთავსებული საწვავი ფეთქდება, შემდეგ ცეცხლი თვითმფრინავის წინა მხარეზე გადადის და ბოლოს ალი კუდისკენ ინაცვლებს. შესაბამისად, კეთილისმსურველი მეგობრის ნაამბობიდან გაირკვა, რომ აეროხომალდის კუდში ჯდომამ (დამახასიათებელი დისკომფორტული ვიბრაციის მიუხედავად), უსაფრთხოება თუ არ უზრუნველყო, სხვა მგზავრებთან ერთად, რამდენიმეწამიან პრიორიტეტს მაინც გაგრძნობინებს.
მიუხედავად შავ-ბნელი აზრებისა, რეისი LH 3341 სტამბულიდან ფრანფურტისკენ გერმანული პუნქტუალობით ზუსტად 13:55 სთ-ზე განხორციელდა და მერკელის მიწაზე გეგმიურად, 15:55 სთ-ზე დაეშვა. იმ გარემოებას, რომ აეროპორტი სულ რამდენიმე კილომეტრში მდებარეობდა იმ სახლიდან, სადაც 2003 წლამდე დიდი ხნის განმავლობაში ვცხოვრობდი, საბედნიეროდ, ჩემს ტურისტულ მზადყოფნაში მინორები არ შეუტანია. ამის მიზეზი კი მეორე თვითმფრინავზე გადაჯდომისკენ ფიზიკური და მენტალური მზადება იყო, რომელიც იმავე ტერმინალის A65-გასასველში იმყოფებოდა; ეს კი იმას ნიშნავდა, რომ მიუხედავად იმისა, თუ რომელ გასასვლელთან მიგვაგორებდა აეროპორტის ავტობუსი, A65 მაინც ტრაკში იქნებოდა. ვარაუდი გამართლდა; ავტობუსით და გასასვლელთშორისი მატარებლით მგზავრობის შემდეგ, რომელსაც რა თქმა უნდა, რამდენიმეწუთიანი თავქუდმოგლეჯილი სირბილიც მოყვა, 65-ე გასასვლელს სწორედ მაშინ მივადექით, როცა 17:00 საათიან რეისზე ჩასხდომა ის-ის იყო გამოცხადდა და პასპორტ-ბილეთებმომარჯვებული 416 მგზავრი Boeing 747-400-ის ბორტისკენ მიმავალ რიგში გამოეწყვნენ.
ხალხის რიცხობრივი რაოდენობის აღქმის შემდეგ, საკუთარ თავს გვერდზე გახედვა-გამოხედვის და სხვა მნიშვნელოვანი რაღაცეების შემჩნევის უფლებაც მივეცით. კერძოდ, გვაინტერესებდა წინასწარ ჩანიშნული უახლოესი მოსაწევი ადგილების ადგილმდებარეობა, რომელთაგან ერთ-ერთიც, საბედნიეროდ /ან საგანგებოდ, ნიუ იორკის რეისის ხანგრძლივობის გათვალისწინებით/, იქვე A65-დან რამდენიმე ნაბიჯზე იყო. სამგზავრო აერობიკის სეანსის შემდეგ, ამოსუნთქვა მხოლოდ სიგარეტის კვამლში გახვეული გამჭვირვალე კუბის შიგნით მოვახერხეთ. თუმცა, ნიკოტინის კიდევ ერთი დოზის მიღების შანსი იმდენად სასიხარულო იყო, რომ ჩვენს გასწვრივ დაფაზე გამოტანილმა საკრალურმა წარწერამ New York-JFK და სხვა დანარჩენმა წვრილმანმა, მეორე და შესაბამის პლანებზე გადაინაცვლა.
დახრჩობამდე მისულებს, თვითფრინავისკენ დაძვრის გადაწყვეტილება, როგორც ყოველთვის, თვითგადარჩენის ინსტინქტმა გვიკარნახა. თანაც, რიგი უკვე შეთხელებული დაგვხდა, რაც სხვა თუ არაფრისთვის, თვალებისთვის მაინც კომფორტული აღმოჩნდა. რამდენიმეწუთიანი ლოდინის შემდეგ, წინ Lufthansa-ს თანამშრომლები შეგვეგებნენ, რომელებმაც ღიმილით სახეზე ჩასხდომის ბარათები და პასპორტები მოითხოვეს. შინდისფერ საბუთზე წარწერა Georgia-ს შემჩნევისას, თვალებზე ინფანტილური გაოცება შეეტყოთ და გადაწოდება-გადმოწოდების პროცესში, თავიანთი ჭკუით ჩვენთვის-ვითომ-საიდუმლო გერმანულ ენაზე ერთმანეთს უზიარებდნენ: “ე, ნახე ქართული პასპორტი. გინახავს ეგეთი? გადაამოწმე ერთი, ამათი ამბავი ხომ იცი”-ო. ორი სიტყვით კი, ისინი არ იმჩნდევდნენ, რომ არ გვენდობოდნენ, ჩვენ კი არ შევიმჩნიეთ, რომ მათი გვესმოდა. და როგორც კერი ბრედშოუ იტყოდა, “გაეროში” სამუშაოდ იდეალური კანდიდატები ვიყავით. დიპლომატური ნიჭის მოწოდების სიმაღლეზე. თვითმფრინავის სალონში აღმოჩენილს, იმ ფაქტმა, რომ ეს რომას ერთ-ერთი საოცნებო ხომალდი იყო, თავი კიდევ უფრო კომფორტულად მაგრძნობინა, ამ განწყობას კი მომდევნო საათების განმავლობაში ფრანც ფერდინანდის ცოცხალი კონცერტი, ევრონიუსი, ბევრი წითელი ღვინო, ბეილისი, საკვები გემრიელობები და ძილი-მითიშვა-გაღვიძების რამდენიმე სეანსი ინარჩუნებდა.
დაპირებული 9 საათის ნაცვლად, მსოფლიოს დედაქალაქში ერთი საათით ნაკლებ დროში ჩავაღწიეთ, რაც იმას ნიშნავდა რომ ლოს ანჯელესში გამგზავრებამდე ახლა უკვე 11 საათი რჩებოდა, ბიოლოგიური საათისთვის კი ეს დედის გინების დაწყების და მწარწ ძალისხმევით ჩვენი ლოგინში შემოპატიჟების დრო იყო, თუმცა ჯერ ერთი ლოგინი მხოლოდ ამერიკის მეორე სანაპიროზე გვეგულებოდა და მეორეც – მანამდე რამდენიმე საკითხი იყო მოსაგვარებელი.
მესაზღვრესთან რამდენიმეწუთიანი პრანჭვის შემდეგ, როგორც იქნა, გავაღწიეთ ქუჩაში, სადაც ქაოტურად მოძრავი ადამიანების, ტიპიური ტაქსების, მანქანების და თბილისურად ცხელი ზაფხულის დღის ბუნდოვანი ნაზავი დაგვხვდა. მენტალურად აზრზე მოსვლის უშედეგო მცდელობის შემდეგ, პირველი, რა თქმა უნდა, სიგარეტის მოწევის გადაწყვეტილება იყო, რომლის შემდეგაც კიდევ უფრო გაბრუებულებმა არანაკლებ გამომწვევ საქმიანობას მივყავით ხელი, რაც ემიგრანტ მეგობრებთან ტელეფონით დარეკვას გულისხმობდა. როცა ჩვენს დამხვედრ მხარესთან დაკავშირების ცდამ ამერიკული ოცნების ხასიათი მიიღო, რაც როგორც შემდეგ გაირკვა, უბრალოდ, დარეკვის წესის არცოდნის ბრალი იყო, ნაცნობ-უცნობებ-ჩერეზმეგობრებთან სატელეფონო კავშირის დამყარების პრეროგატივა გაგას მივანდე, რადგან ზედმეტი ბარგი სადღაც დასატოვებელი იყო, შემნახველ კამერაში ფულის გადაყრა მენანებოდა და საერთოდაც, ყოველ წვრილმანს ზედმეტად განვიცდიდი.
სანამ გაგა დარიკო დეიდას ურეკავდა, რომელიც ბოლოს რევოლუციამდელ საქართველოში იხილა, იხსენებდა პაატა ბიძიას, ნატაშას და ტომას პარალელური ქუჩიდან, ზვიადას და მორფინისტ დათუჩას, მე მისი გარეთ დალოდების გადაწყვეტილება მივიღე, სადაც თან თავს ხელში ვიყვანდი, თან საეჭვოდ ინტერესიან ახალგაზრდებს ვუხსნიდი, თუ სად მდებარეობდა ის Georgia, რომლიდანაც ჩამოვედი და იმასაც, რომ რუსი არ ვიყავი. “ააა, რუსთაველი!”-ო, წამომაძახა ერთმა. ჩემი მოულოდნელობის ემოციის ეკვივალენტი ამ კონკრეტულ შემთხვევაში, მხოლოდ დაღრეცილ სახეში და მის ალმაცერად შეთვალიერებაში გამოიხატა. “Yeap” ვუპასუხე და “ახლა ოღონდ შემეშვი!” ვიგულისხმე, თუმცა არ გაამართლა. ამის შემდეგ მოვისმინე, თუ რა მაგარი პრეზიდენტი გვყავს, რა ცუდი იყო შევარდნაძე, როგორი კარგი რეფორმები ჩატარდა სამართალდამცავ /თუ -დამცველ/ ორგანოებში და რაოდენ წინ ვიმყოფებით დსთ-ს სხვა ქვეყნებთან შედარებით, რომლებშიც ასევე ნამყოფი იყო და რომელთა “რუსთაველებსაც” იცნობდა ალბათ. და რადგან ჩვენი ბარგის საკითხში ვერც რუსთაველი, ვერც სააკაშვილი და ვერც შევარდძნაძე დამეხმარებოდა, ვერც პატრულს ვერ გადავუხდიდი დიდ მადლობას და თვითონ ეს პიროვნებაც მხოლოდ აზრებს მიფანტავდა, ძალაუნებურად მითიშულ სახეზე მშრალი ღიმილით და პერიოდულად გაგას შეთვალიერებით ვპასუხობდი.
ჩემი თანხლებით უცნობის მონოლოგის დასრულების შემდეგ, გამოვიდა გაგა, რომელსაც მართალია სახარბიელო ამბავი არაფერი ქონდა, მაგრამ სამაგიეროდ, ბანკნოტების დახურდავება უსწავლია და ტელეფონის 20-დოლარიანი ბარათიც შეუძენია. ერთურთის ერთი-ორი წაკბენის შემდეგ, რომელიც უფრო უძილობით იყო ნაკარნახევი, ვიდრე ბუნებრივი ინსტინქტებით, ბარგის შემნახველ კამერაში დატოვების შეთანხმებას მივაღწიეთ, თუმცა გაგას მიერ ტელეფონიდან დარეკვის ტექნიკის რიგიანი ათვისების შემხედვარე, ჩვენს “დამხვედრ მხარესთან” კიდევ ერთხელ დარეკვის ცდა ზედმეტად არ ჩავთვალე. წინ 1-იანი უნდოდა, თუ არ უნდოდა, მათალია ახლაც არ მახსოვს, მაგრამ ცდამ გაამათლა, დაირეკა და მეგობარმა ირაკლიმ მახარა, რომ უკვე ნახევარი საათია ჩემს წინ 5 მეტრში დგას.
სიხრულისგან თითქმის ასკინკილით, ჩვენი ბევრკილოგრამიანი ბარგი მისი მეგობრის მანქანაში ჩავასკუპეთ და იქვე, უკანა სკამებზე მოვთავსდით. ნიუ იორკის ცენტრამდე გზად დავადგინეთ, რომ ბარგს სწორედ მანქანის მეპატრონე დაიტოვებდა და ისიც გვახარეს, რომ კლუბში მივყავდით, სადაც უნდა გავერთეთ და დავეთრეთ. ბუნებრივ რეაქციაზე – “რა კლუბი?” პასუხად მითხრეს, რომ რაღაც დაბოლილს ვგავდი და რამეს ხომ არ ვეწეოდი, თუმცა ვითარების ახსნამ party time-ზე დიდი ზეგავლენა მაინცდამაინც არ იქონია. მერე კი დაიწყო: ნახე აი, Grand Central Terminal და ჩვენი რეაქცია “ვა, ჰოო”, ეს Empire State Building-ია და ჩვენც “უი, ჰოო”, ეს Times Square და მე – მოიცადეთ, აქ პატარა საქმე მაქვს, რის პასუხადაც, რა თქმა უნდა – “რა საქმე, შენ შიგ ხომ არ გაქვს?” – მივიღე. საქმე მართლაც მქონდა, ინტერნეტით ნაყიდი New York Pass-ები მქონდა ასაღები, თუმცა ემიგრანტი ქართველებისთვის ეს ტურისტული “შტუჩკები” გაუგებარი აღმოჩნდა. მიუხედავად ამისა, Planet Hollywood-ამდე მიცილებაზე ირაკლი მაინც დამთანხმდა. ბარათების აღების შემდეგ კი, გზად ერთ გოგოს გავუარეთ, რომელიც ასევე ქართველი იყო და რომელსაც ასევე უნდოდა კლუბში, თუმცა ვინ იცის, ჩვენი მასპინძლების ცნობიერებაში, ჩვენც სწორედ ამას ვლამობდით.
გზად კლუბამდე ნიუ იორკის ექსკურსია გაგრძელდა, თუმცა ბუნებრივია, ხუროთმოძღვრების ნიმუშების ადეკვატურად ვერ-შეფასებასთან ერთად, უკვე იმასაც ვერ ვაცნობიერებდით, რომელ ქვეყანაში ვიყავით, ვინ იყო ეს ხალხი მანქანაში და საერთოდაც, რა გვინდოდა მანდ. კლუბში შეღწევის შემდეგ კი ვერც ხმამაღალმა მუსიკამ გამოგვაცოცხლა და ალკოჰოლური სასმელიც სედატიურ პრეპარატად იქცა. შესაბამისად, სანამ მასპინძლები იმის გარკვევას ცდილობდნენ, რატომ არ ვცეკვავდით და რატომ ვიყავით უხასიათოდ, ჩვენს ტვინებში მხოლოდ ლოგინის სილუეტი იხატებოდა, რომლის აუცილებლობასაც რატომღაც ვერ ვხსნიდით.
როცა მთელი გულით შენთვის მოძღვნილზე მადლიერების გამოხატვის ყველა კულტურული ნორმატივი დაკმაყოფილებული იყო, გზის გაგრძელების დრო დადგა და მიუხედავად იმისა, რომ დრო გაფრენამდე კიდევ იყო, გაუგებარი რჩებოდა, თუ როგორ მივაღწევდით ახალ აეროპორტამდე. მასპინძელი ირაკლის მეგობარმა ჩვენი ბარგის ნაწილთან ერთად უკვე დაგვტოვა, ტაქსით მგზავრობა არ შედიოდა ჩვენს გეგმაში, საზოგადოებრივი ტრანსპორტით გადაადგილების წესებს კი ჯერ არ ვიცნობდით. ყველაფერ ამასთან ერთად, ირაკლიმ თავისი Nikon D90 მათხოვა სამ ლინზასთან ერთად, ამიტომაც მეტროთი დაგეგმილი Queens-ში ამოსვლა, La Guardia-ს აეროპორტის ავტობუსზე გადასაჯდომად, სახიფათო ინიციატივად მეჩვენებოდა. ყველაფერ ამაზე ფიქრით გავსებული თავის გამო, წუწუნის წამოწყებისთვის ძალა მაინც მოვიკრიბე და კლუბისა და პიცერიაში ძალით ჭამის შემდეგ, Times Square-ზე პრომენადი უკვე მეტისმეტად მომეჩვენა და აეროპორტში მოხვედრა თუნდაც იმისთვის მინდოდა, რომ უკვე ადგილზე მისულს თავი სადმე მიმედო და ნახევარი საათით მაინც ჩამეთვლიმა.
როცა ჩემი წუწუნი ღრიალში გადაიზარდა, გაგაც, რომელსაც როგორც ირაკლისთან საუბარში აღმოჩნდა, თურმე არსად ეჩქარებოდა და თავად ირაკლიც მიხვდენენ, რომ ჩემი ატანა შეუძლებელი იყო და ამიტომ ირაკლიმ სასწრაფოდ გააჩერა ტაქსი, მძღოლს ქართულ მანერზე წინასწარ მოელაპარაკა ფასზე, გადაუხადა და ჩაგვსვა. პრინციპში, ამის შესახებ ადრე რომ მცოდნოდა, შედარებით ნაკლებს ვიწუწუნებდი, თუმცა ბოდიშის მოხდა უკვე გვიანი იყო და ირაკლისთან გამომშვიდობებაც ნორმალურად ვერ მოვასწარით. მაგრამ ჩემს რიუკზაკში მისი ბევრათასიანი ფოტოაპარატი იმის გარანტიას იძლეოდა, რომ ირაკლის კიდევ შევხვდებოდი და ამჯერად უფრო ადეკვატურიც და გამოძინებულიც ვიქნებოდი.
La Guardia-ში მიღწევისას აღმოჩნდა, რომ გაფრენამდე 4 საათის მიუხედავად, დრო მხოლოდ თავის მოსაწესრიგებლად თუ გვეყოფოდა, რადგან უსაფრთხოების კონტროლთან უშველებელი რიგი იყო. სწორედ ამ დროს გამოვცადეთ ჩვენი არაჩვეულებრივი ანტიპერსპირანტის ძალები, უკაცრიელ ტუალეტში ზედა ტანსაცმელი გამოვიცვალეთ და კონტროლის უემოციოდ გავლის შემდეგ, საფეთქელთან მუშტმოდებულები იმაზე დავფიქრდით, რომ სანატრელ ლოგინამდე ჯერ ჩიკაგომდე 3 საათიანი ფრენა, თვითფრინავის გამოცვლა და ლოს ანჯელესთან მდებარე სანტა ანამდე კიდევ 4,5 საათიანი ფრენის სიამოვნება გველოდა.
თუკი თქვენთვის ჯერ ტვინი არ გამიბურღავს ფრაზებით სერიალ “სექსი დიდ ქალაქში”-დან, ე.ი. ზედაპირული ურთიერთობა გვქონია და უბრალოდ, ვერ მოვასწარი:) ჩემი ამ სერიალით აღფრთოვანების ხარისხზე საუბარიც კი ზედმეტია, მიყვარს. ძალიან თან.
ამიტომ, როცა მორიგი ფარცხისური ვოიაჟიდან დაბრუნებულს, ელკამ მახარა, რომ მე-6 სეზონის რამდენიმე სერია იყო სათარგმნი რუსთავი 2-სთვის, დაახლობით ის გრძნობა განვიცადე, რაც შარლოტამ დაფეხმძიმებისას:) ასეა თუ ისეა, სერიალის ზეპირად ცოდნის მიუხედავად, ადგილ-ადგილ მაინც რთული სათარგმნი აღმოჩნდა. განსაკუთრებით კი ის მომენტები, რომელთა ქართული შესატყვისი საერთოდ არ გვაქვს, იუმორი კი შესანარჩუნებელი იყო.
მოკლედ, ჩემი და რამდენიმე ადამიანის აზრით /რომლებმაც თარგმანის საბოლოო ვარიანტი წაიკითხეს/, მისია წარმატებით შევასრულე:) აქვე დავდებ იმ სერიების სიას, რომლებიც ჩემი გაკეთებულია:)) როდის გავლენ ეთერში ჯერ არ ვიცი. როცა გამოვთვლი, მივუწერ გვერდზე:))
სეზონი 6
- ეპიზოდი 08 – დაჭერა
- ეპიზოდი 09 – ქალს აქვს უფლება ფეხსაცმელი იქონიოს
- ეპიზოდი 13 – დაე, იყოს სინათლე!
- ეპიზოდი 14 – “ფუ!”-ს ფაქტორი
- ეპიზოდი 15 – 38 წლის ქალი
- ეპიზოდი 16 – საითაც გავიქეცი, იქეთ წავიქეცი
- ეპიზოდი 17 – ცივი ომი
- ეპიზოდი 18 – ტყლაშ!
- ეპიზოდი 19 – ამერიკელი გოგონა პარიზში (ნაწილი პირველი)
- ეპიზოდი 20 – ამერიკელი გოგონა პარიზში (ნაწილი მეორე)
და როგორც ფეისბუქის სტატუსში დავწერე – მლანძღეთ!:)))
რამეთუ მწარემ თავის პოსტში დამთეგა მე, გრძელდება საკუთარ ყველაზე საყვარელ ხუთ რაღაცაზე წერის ჯაჭვი:) მეტი შესავალი ვერ მოვიფიქრე, ცხელა. ამიტომ, გადავალ პირდაპირ ჩამონათვალზე:
1. მუსიკა
ახლა ვინმეს გაეცინება, მაგრამ ჩემს მეხსიერებაში შემორჩენილი ერთ-ერთი პირველი მოგონება სწორედ მუსიკას უკავშირდება. კერძოდ კი, საკუთარი თავი მანეჟში გამომწყვდეული მახსენდება; ჩემს წინ ტელევიზორი იდგა, რომლის გამოსახულებაშიც უცნაური შეფერილობის ქალი კიბეზე ჩამოდიოდა, თევზის კუდისმაგვარი კაბა ეცვა და რაღაცას მღეროდა.
გარკვეული დროის შემდეგ მივხვდი, რომ ეს ქალი Diana Ross იყო, კლიპი კი მის Chained Reaction-ზე გადაღებული ვიდეო იყო. მას შემდეგ, თითქმის ყველა მოგონება ცხოვრებაში გარკვეულ მუსიკალურ ნაწარმოებებს უკავშირდება. რაღაც კონკრეტულ ეტაპზე კი, ყოველდღიურობაში შემოსული ყველა ახალი ადამიანისთვის, სიმღერის შერჩევაც კი დავიწყე…
საყვარელ შემსრულებლებზე საუბარს აზრი არ აქვს. მათი დიაპაზონი ევროდენს 2 Unlimited-დან, რუსულ როკ – Ленинград-ამდე ვრცელდება. ვუსმენ Britney Spears-ს, ვუსმენ Rainbow-ს, 2Pac-ს და Pink Floyd-ს.
კონკრეტული შემსრულებლის ერთგული მსმენელი აღარ ვარ და ჩემი მუსიკალური პროსტიტუციის ერთი წამითაც არ მრცხვენია:) პირიქით…
2. 1990-იანები
ყოველი ჩვენგანის მდგრადობის გამოცდის წლები ჩემი ერთ-ერთი ყველაზე მაგარი მოგონებაა. ათწლეული, რომელშიც დავიწყე წერა და კითხვა, მოვწიე სიგარეტის პირველი ღერი და გავაგემოვნე პირველი ალკოჰოლი, გადავიღე ათობით მხატვრული ფილმი /:))/ და კონკურსი მის ფარცხისი 1999 მოვაწყე.
პირველი კოცნა, პირველი სიყვარული, პირველი სექსი… შუალედებში რადიოებზე რეკვა და სიმღერების შეკვეთა. პირველი სამსახური, პირველი ხელფასი… მოგზაურობა რუსეთში, უკრაინაში, ბელორუსიაში და დამოუკიდებლად – თურქეთში 14 წლის ასაკში.
პირველი გაქცევა სახლიდან და საკუთარი ხელით სკოლიდან სკოლაში გადატანილი საბუთები. მტკვარში ჩავარდნა, შტაბები ხეზე და წიკო…
ამიტომაც, თუ სიმთვრალეში YouTube-ზე, Jam & Spoon ჩავრთე ან A-la-la-la-la-long-ის სიმღერა დავიწყე, მომიტევეთ:) ყოველივე ეს, უბრალოდ, ჩემს პირველ გამოცდილებებთანაა დაკავშირებული.
Ace of Base-ის The Sign გამახსენდა; რა ცუდია, რომ ფარცხისში ვიდეოებს ვერ ვხსნი:(
3. კომპიუტერი
არ ვიცი რა უნდა დავწერო ამ ჯადოსნურ მოწყობილობაზე, რომელიც 1995 წლიდან ჩემს სამკითხველო დარბაზად, მუსიკალურ ცენტრად, კინოთეატრად, სოდომად და გომორად, სათამაშო აპატრატად და ღმერთმა იცის კიდევ რად ვაქციე.
ერთს ვიტყვი, ეს სიყვარული არ ყოფილა სპონტანური. პირველ შეხებამდეც ძალიან დიდი გრძნობები გვაკავშირებდა. ამიტომ, მის გარეშე ყოფნა ჩემთვის ისეთივე წარმოუდგენელია, როგორც რავიცი… სიგარეტის გარეშე?:) ალბათ:)
4. უცხო ადამიანები
გავრცელებული მოსაზრების მიუხედავად, რომ მათ, ვისაც სიგიჟემდე უყვართ ცხოველები, არ უყვართ ადამიანები, მე ამ ცხოვრებაში სტერეოტიპების მსხვრეველის როლი მერგო, რამეთუ მშვენივრად ვათავსებ უმაღლესი პრიმატების და ფლორისა თუ ფაუნის დანარჩენი წარმომადგენლების სიყვარულსაც. Но, хер это сразу поймешь!:)
სერიოზულად კი, მართლა ყველანაირი ადამიანი მიყვარს. ჭკვიანებისგან – ჩემთვის ასე საჭირო ინფორმაციურ შიმშილს ვიკლავ, არც-ისე ჭკვიანებთან დროს ვკლავ, სულელებთან ურთიერთობა კი საკუთარი თავის და ყოველდღიურობის კიდევ უფრო შეყვარებაში მეხმარება.
ამგვარი ეგოისტური დამოკიდებულების მიუხედავად, არ არსებობს ადამიანი, რომლის საქმიანობა თუ ყოფა ჩემში რაიმე ზიზღს იწვევდეს. პირიქით, მაოცებს, მასწავლის ან რაიმე ახლის კეთების სურვილს მიჩენს, ანდაც სხვანაირად – ბანალურად, სხვის შეცდომებზე მიმითითებს და როგორც უკვე ავღნიშნე, მათ წინაშე უპირატესობის შეგრძნებას მიჩენს.
ყველა ეს პროცესი, რა თქმა უნდა, სხვისთვის შეუმჩნევლად მიმდინარეობს და სულაც არ ნიშნავს იმას, რომ სხვა ადამიანებსაც ვუყვარვარ, რადგან ეს სიყვარული წმინდა გამოყენებითი ხასიათისაა და ამ ყველაფრის წერით იმასაც მივხვდი, რომ მხოლოდ საკუთარი თავის სიყვარულითაა ნაკარნახევი.
5. უცხო ქვეყნები
ევას შთამომავლების სიყვარულისგან განსხვავებით, მოგზაურობა ჩემი ერთ ადგილზე დიდხანს ჯდომის ზიზღითაა განპირობებული. შესაბამისად, ჩემი არც ისე ხშირი, მაგრამ საყვარელი თბილისგარეთ ვოიაჟების მამოძრაველები ძალა არა იმდენად სხვების კულტურის და ყოფის გაცნობაა, არამედ პოპულარული ენით – საკუთარ საჯდომზე თავგადასავლების ძიებაა.
სიტყვაში “თავგადასავლები” კი, არც დაივიგნი და არც ექსტრემალური ალპინიზმი არ იგულისხმება, არამედ ბიუროკრატიულ პროცედურებთან შერკინება, ფინანსური პრობლემების მოგვარება, ახალი მასალის სწრაფად ათვისება და ყველაფერი ამით, საკუთარი თავისთვის – “მე ამას შევძლებ” დამტკიცება შედის.
შეიძლება ეს უბრალოდ ჩემი საქართველოს მოქალაქეობითაა ნაკარნახევი, რომელიც იმთავითვე გზღუდავს შესაძლებლობებში და საზღვარს გარეთ თუ შიგნით, გარკვეულ იარლიყებს გაკრავს, მაგრამ საკუთარი თავისთვის კოსმოპოლიტობის კიდევ ერთხელ დამტკიცება, ვგონებ არავის ვნებს…
ეპილოგი
აი, სულ ეს იყო:)
თეგები
1. http://cac2z.wordpress.com/
2. http://islandglocke.wordpress.com/
დღის გმირი
ანტიპერსპირანტის შოვნა სტამბულში საკმაოდ არაიოლი, მაგრამ პრინციპის ამბავი აღმოჩნდა. თანაც, ჩვენს რამდენიმეწუთიან საძიებო სამუშაოს ცოტა ხანში ძარღვებში ვაჭრობაგამჯდარი სრულიად უცხო ადამიანები შეუერთდნენ, რომლებისთვისაც ნელ-თბილი ღიმილი და ხელისგულის მარჯვნივ-მარცხნივ ქნევა მათ კომპანიაში დისკომფორტის განცდას თუ არსაჭიროებას არ ნიშნავს, ხოლო ამგვარი ელემენტებისგან საბოლოოდ თავის დაღწევა ყველაზე მოულოდნელ მომენტში თვალწინ ახლადარაღმოცენების გარანტიას ვერ იძლევა. შესაბამისად, ჩემი და გაგას გარდა, საქართველოში პოპულარული ბრენდების – Nivea-ს, Rexona-ს თუ Fa-ს პროდუქციის ძებნაში, საკუთარი ინიციატივით სხვებიც ჩაერთნენ და შიგადაშიგ ხალხით სავსე ქუჩის მეორე მხრიდან ხან “დეოდორანტ, დეოდორანტ”-ს გვიყვიროდნენ, ხანაც გვისტვენდნენ, იღლიაში მუშტს ისვამდნენ და თავისკენ გვეპატიჟებოდნენ, რითაც კონსერვატიული წარმოდგენების მქონე ქართველი ტურისტები კიდევ უფრო დაგვაფრთხეს და იღბალზე მინდობის არჩევანისკენ გვიბიძგეს. შემოღამებამდე უშედეგოდ ბორიალის შემდეგ, ერთხმად სასტუმროში დაბრუნების გადაწყვეტილება მივიღეთ, ხოლო საზაფხულო ჰიგიენის გამრავალფეროვნება უნივერსალური Duty Free-ს ძლევამოსილებას მივანდეთ.
კანადურ-თურქული ურთიერთგაგებით შექმნილი სასტუმრო დილაადრიანვე, საუზმის პირველივე პორციების დაგემოვნების შემდეგ დავტოვეთ, სადაც კიდევ ერთხელ აღმოვაჩინე, რომ მთელი მონდომების მიუხედავად, თურქული სამზარეულო ვერასოდეს გახდებოდა ჩემეული, ხოლო ბლინებთან ერთად ნეკერჩხლის სიროპის გასინჯვა ათათურქის სამშობლოში იმთავითვე ფიასკოზე გამიზნული პერსპექტივა იყო. ასეა თუ ისეა, მეტ-ნაკლებად დანაყრებული გაგა და იმედგაცრუებული მე აეროპორტისკენ გავეშურეთ და რადგან რეისამდე ჯერ კიდევ დრო იყო, საზოგადოებრივი ტრანსპორტით აეროპორტამდე მგზავრობის ყველაზე გრძელი მარშრუტი ავირჩიეთ, რაც ტრამვაის თუ მეტროს ფანჯრებიდან კონსტანტინოპოლის სხვა ტურისტული თუ ძლიერლოკალური უბნების შეთვალიერების კარგ საშუალებას იძლეოდა.
გზად, თურქეთის მოქალაქეებმა კიდევ ერთხელ დამაბნიეს, როცა აეროპორტამდე რამდენიმე გაჩერებით ადრე თითქოს რაღაცას მანიშნებდნენ და ჩემთვის გაუგებარ ენაზე დაჟინებით რაღაცის ახსნას ცდილობნენ. თავიდან ვიფიქრე, რომ ჩემოდანი სამგზავრო სკამებს და ვაგონის კართან განლაგებულ გამყოფზე არ უნდა მიმეყუდებინა, გავიფიქრე, რომ რაიმე დამივარდა ან დაუვარდათ, შემდეგ თავი მუსლიმანური სამყაროსთვის შეურაცხმყოფელ რაღაც უნებლიე ჟესტის გამოსახვის ალბათობაში დავადანაშაულე, თუმცა საბოლოოდ, მათი მზერის მიხედვით მივხვდი, რომ ჩემს უკან, რაღაცისკენ მიმითითებდნენ /თითების გაშვერა ალბათ არ სჩვევიათ/. ზურგსუკან დაუდგენელი წარმომავლობის შუახნის მამაკაცი აღმოჩნდა, რომელიც ასევე გაუგებარ, მაგრამ განსხვავებულ ენაზე ჩემთვის რაღაცის კითხვას ცდილობდა და რატომღაც დარწმუნებული იყო, რომ მე ეს უნდა მცოდნოდა. თხუთმეტწუთიანი უშედეგო კონტაქტის შემდეგ, რომელშიც ორივე მხრიდან ყველა მეტ-ნაკლებად ცნობილი მანიშნებელი ჟესტი ჩაერთო, ერთმანეთს ღიმილით დავშორდით. რამდენიმე ათეულჯერ გამეორებულმა ფრაზებმა კი უკვე აეროპორტში მისულს მიმახვედრეს, რომ ენა, რომელზეც უცნობი საუბრობდა, თურმე ინგლისური იყო; ფონეტიკური მასალის აღდგენის შემდეგ კი იმასაც მივხვდი, რომ იგი რომელიღაც ტაძარს ეძებდა. თუმცა, იმის გამო, რომ სიტუაციის ნებისმიერ ვარიაციაში მაინც არაკომპეტენტური აღმოვჩნდებოდი, ჩემს სიბნელეზე გული დიდად არ დამწყვეტია.
გაგამ მითხრა, რომ ყველაფერი ჩემი ‘self-confident’ გამომეტყველების ბრალი იყო და ღიმილით სახეზე ისიც დაამატა, რომ ღირსი ვიყავი მესამე მხრიდან ასეთი არაგეგმიური ჩარევის, რათა მომავალში ვიცოდე, რომ ყველაფერი ყოველთვის ისე არ იქნება, როგორც დაგეგმილი მაქვს. მისი მხრიდან ამგვარი ნაექსპრომტალის წარმომავლობით დაინტერესების გარეშე, WTF?-მომენტით შეურაცხყოფილმა წყნარად და მშვიდად წინ ყურება გავაგრძელე, რადგან წინ ოთხი თვითმფრინავის შეცვლა და ოცსაათიანი მგზავრობა გველოდა, რომლის შესახებაც გაგას ცალყურმოკრული წარმოდგენა ქონდა და შესაბამისად, არც მორალურად და არც ფიზიკურად არ იყო მზად. ჩემი ‘self-confidence’-ის წყალობით კი ვიცოდი, რომ სტამბულის დატოვებამდე მასთან კამათში ზედმეტი ნერვების არხარჯვის კომპენსირებას საბოლოო დანიშნულების წერტილში – ქალაქ სანტა ანაში მოვახდენდი, სადაც გაგუნას გაბრუებულ სახეს სიამოვნებით დავაკვირდებოდი და სტამბულის მეტროში მის მომღიმარე გამომეტყველებას შევადარებდი.
მიუხედავად ყველაფრისა, ათათურქის აეროპორტში ფრანკფურტის რეისზე რეგისტრაციამ უმტკივნეულოდ და დროულად ჩაიარა, რაშიც დიდწილად Lufthansa-ს საიტზე, ჩვენს ბილეთებში წინასწარ შევსებული სავიზო, საცხოვრებელი და სხვა პირადი ინფორმაცია დაგვეხმარა. ბარგის ჩაბარების შემდეგ, ტერმინალის კედლებს გაცდენილებმა იმდენი ღერი მოვწიეთ, რომ სიგარეტზე დახარჯული დროის ცხოვრების უკანასკნელ წამებად წარმოდგენა გაცილებით საინტერესო შედეგებს გამოიღებდა, ვიდრე მოწევის ამკრძალავი ნიშნებით გაჯერებული ავიახომალდებისა თუ პორტების შიშით დამშრალი ნიკოტინიანი საყლაპავი მილები. ლოგიკურ სდექამდე მისვლის შემდეგ, საპასპორტო კონტროლისკენ გადავინაცვლეთ, რომლის ერთსაათიან რიგში, გვერდზე ცარიელი VIP-რიგის ცქერით გაგა და მე მონაცვლეობით თავს ხან გელა ჩარკვიანად, ხან ქეთათოდ, ხანაც რომელიმე მეცენატის საყვარლად წარმოვიდგენდით. ოცნებებში, ფიქრებში, სლავური წარმოშობის ოჯახების მიერ რიგში დგომის წესების ვერდაცვაზე და მათ ამგვარ საქციელზე სხვა ეროვნებების პირთა რეაქციზე დაკვირვებით, როგორც იქნა, ჩვენი ჯერიც მოახლოვდა, საქართველოს პასპორტი კიდევ ერთი თურქული ბეჭდით დაგვიმშვენეს და ვირტუალურ საზღვარსიქეთ აღმოჩენილების აზრი ისევ ანტიპერსპირანტისკენ მიიმართა.
დახლების სიჭრელის და რაოდენობის მიუხედავად, სულ რამდენიმე წუთი დაგვჭირდა იმისთვის, რომ თავის მოვლის საშუალებებით გარშემორტყმულ ადგილზე ამოგვეყო თავი, სადაც ბიუჯეტზე მკაცრად დამოკიდებულ მგზავრთათვის კოშმარული ბრენდის – Biotherm-ის პროდუქცია იყიდებოდა მხოლოდ; ფირმის, რომლის ფასების შემხედვარე, თბილიში თავს მხოლოდ იმით ვიწყნარებ, რომ მეტ-ნაკლებად ნორმალური ექსტერიერის მქონე მამაჩემი ისე მივიდა თავის ასაკამდე, რომ ასეულობით ლარის ღირებულების მამაკაცის დაბერების საწინააღმდეგო საშუალებების გამოყენება არ დაჭირვებია. ასეა თუ ისეა, ფულზე, ჰიგიენაზე, სურნელებზე, წელიწადის ცხელ სეზონზე, ჩემს ჟმოტობაზე, საქართველოს შრომის კოდექსზე და სხვადასხვა პიროვნებაზე ცხარე დისკუსიის შემდეგ, შევთანხმდით, რომ დეოდორანტს გაგა იყიდდა; ოღონდ იმ პირობით, რომ ჩემი თვალები ვერ დაინახავდა პროცესს, რომელიც გამყიდველთან 75 მილილიტრიანი სითხის 22 ევრო დოლარზე გადაცვლას გულისმობდა.
