თავდაპირველად გამოქვეყნებულია ჟურნალში „ფოკუსი“ (№ 7, დეკემბერი, 2006)
ყველაფერი დისნეის ბრალია!
არავისთვისაა სიახლე, რომ მე-20 საუკუნის დასაწყისში, კინემატოგრაფი ჯერ კიდევ ადრეული განვითარების სტადიაში იყო და რაღა გასაკვირია, რომ განათება, ხმა და საერთოდ, იმდროინდელი ტექნიკური საშუალებები დღევანდელი გადასახედიდან, საკმაოდ ველურად გამოიყურებოდნენ. ამის მიუხედავად, კინოხელოვნების ევოლუციაში უფრო საინტერესო, ალბათ, ქალბატონი ანიმაციის ამბიციური პერსონაა, რომელმაც კინოს ჩამოყალიბების პირველი დღიდანვე, მის კუთვნილ ადგილზე განაცხადა პრეტენზია და, ამავდროულად, მისი ხასიათიდან გამომდინარე, საკუთრებაში თავისი ძველი, გასაცხოვრისებული ჟურნალ-გაზეთებიც შეინარჩუნა. როგორც არ უნდა იყოს, თითოეულმა ამ ფაქტორმა, ცალ-ცალკე და ერთად, ადამიანი პირველი ანიმაციური ფილმის შექმნამდე მიიყვანა.
Koji Aihara “Koujien”
ინოვაციას განსაკუთრებული ყურადღებით დასავლეთი მოეკიდა და, პრინციპში, საკმაოდ დიდ პროგრესსაც მიაღწია. თუმცა, მსგავსი კინოპროდუქციის სიუხვით წინა საუკუნის დასაწყისში მაინცდამაინც ვერ დაიკვეხნიდა. რაც შეეხება აღმოსავლეთის ფრონტს, რომლის წარმომადგენელიც, თავის მხრივ, იაპონია იყო, ამ ახალ ხილთან მისი ექსპერიმენტები შედარებით გვიან, 1914 წელს დაიწყო, ხოლო მის ქარისწისქვილგამოვლილ ნამუშევრებს, რომლებსაც დიდი ძალისხმევის შემდეგ, საპროექციო ეკრანზე მოხვდრა ეღირსათ, მრავალთა აზრით, არანაირი განსაკუთრებული ფასეულობა არ გააჩნდათ. იმედგაცრუებულმა იაპონელებმა იმდენი მოახერხეს, რომ დღემდე არცერთ ამ ფილმს არ მოუღწევია. და მერე რა, რომ მათ, უბრალო ექსპერიმენტები უწოდეს? ისინი ხომ იაპონური ანიმაციის პირველი (თუნდაც დასავლეთიდან ნასესხები) ნაბიჯების ამსახველი ფასდაუდებელი არტეფაქტები იყო.
მოკლედ, იმ ეტაპზე ანიმაციის სამყაროში ბატონობა იაპონიამ დასავლეთს დაუთმო, მაგრამ ეს ყველაფერი II მსოფლიო ომამდე გაგრძელდა, რომლის შემდეგაც, მრავალ ბოლოკადა- და ოკუპირებაგამოვლილმა იაპონიამ არასააგიტაციო, არაპოლიტიზებულ-მილიტარიზებული ანიმაციისთვის მოიცალა და თავისი ხალხის შემოქმედებაში ახალი, საკუთრივ იაპონური ტენდენციები შემოიტანა. ეს კი სწორედ ის ჩანასახი იყო, რომელიც მოგვიანებით, დანარჩენი სამყაროს წინაშე იაპანიმაციის ანუ ანიმეს სახელით წარსდგა.
მანგას ღმერთი
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, ამომავალი მზის ქვეყნის ჰორიზონტზე ცვლილებების მოსურნე, ანიმატორობაზე მეოცნებე ოსამუ ტეძუკა გამოჩნდა. იგი მანგაკა ანუ იაპონური კომიქსების — მანგას მხატვარი გახლდათ, რომელმაც კინოეკრანზე ნანახი მხატვრული ფილმების მთელი ესთეტიკის კომიქსებში გადმოიტანა შესძლო. იგივე მსხვილი პლანი, ერთი სცენის რამდენიმე ნახატში გამოსახვა, ხმოვანი ეფექტების ხშირი გამოყენება… — ყოველივე ეს იაპონელი მკითხველისთვის იმ დრომდე უცხო იყო. მოგვიანებით ტეძუკა მის კარიერაში პირველი ანიმაციური ფილმის გადასაღებად მიიწვიეს. მის ნამუშევრებში განსაკუთრებით თვალშისაცემი დასავლური ანიმაციისგან განხვავებული, დიდი თვალები იყო. ტეძუკას სურდა, რომ მის გმირებს ბუნებაში არსებული თითქმის ყველა ემოცია გამოეხატა. თანაც, თვალები იაპონურ ესთეტიკაში ოდითგანვე პერსონაჟის სახის ცენტრალური ობიექტი იყო (ცნობისთვის, ა.შ.შ.-ში ასეთი ობიექტი პირია). ამით კი, იაპონურ ანიმაციაში კიდევ ერთი ტენდენცია შემოიტანა, რომელსაც მთელ რიგ ცნობილ ანიმე-სერიალში დღესაც მიმართავენ. მეტიც, ისევ დასავლეთისგან განსხვავებით, სადაც ანიმაციური ფილმის თითოეული სერია ერთი დასრულებული ამბავი იყო, ტეძუკას პირველი სატელევიზიო ნამუშევრები, რომელთა სიუჟეტებიც სერიიდან სერიამდე ვითარდებოდა, დღეისთვის ყველასთვის ნაცნობი ანიმაციური სერიალების წინამორბედებია.
ცვლილებები
ერთი სიტყვით, 1960 წლისთვის იაპონელ ანიმატორებს ყველა აუცილებელი პირობა ჰქონდათ იმისთვის, რომ ანიმეზე სერიოზულად ეფიქრათ, ხოლო პირველი ნაბიჯი ანიმეს კატეგორიზება გახლდათ. მაგალითად, „სიონენ-ანიმე“, რომელიც თავისი შინაარსით, მხოლოდ მოზარდ ბიჭებზე იყო გათვლილი. თვითონ განსაჯეთ: მთავარი გმირი — ბიჭი, რომელსაც მწყობრად ჩამოყალიბებული მიზანი აქვს და მრავალი წინააღმდეგობის გადალახვის, მტრისა თუ მეგობრების შეძენის შემდეგ, გაზრდილი და გამოცდილი მეომარი საკუთარ მიზანს თავისი ზღაპრული ძალების საშუალებით აღწევს. არანაირი რომანტიკა და საერთოდ, სუსტი სქესი მსგავს სერიალებში იშვიათად თუ ჩნდება და ისიც, მხოლოდ დამხმარე ძალის სახით.
Ryoichi Ikegami “Kizuoibito”
მხოლოდ „დამხმარე ძალისთვის“ განკუთვნილი სერიალი კი ოდნავ მოგვიანებით, 2 წლის შემდეგ შეიქმნა. ამ ანიმაციური ფილმების სიუჟეტის მიხედვით, გოგონებიც ზებუნებრივ ძალებს იძენენ, მაგრამ ბიჭებისგან განსხვავებით, ორმაგი ცხოვრება უწევდათ და ყოველთვის ოცნებობენ, რომ სხვებისნაირი, ჩვეულებრივი გოგონები ყოფილიყვნენ. ყოველივე ეს კი ალბათ, კლასიკური ფემინისტური თეორიების გამოძახილია, რომლის მიხედვითაც, მსოფლიოში გაბატონებული პატრიარქალური სისტემის გამო, ქალის ფარული შესაძლებლობები თურმე ფუჭად იკარგება. როგორც არ უნდა იყოს, ასეთი სერიალები დიდი თავგადასავლებით მაინცდამაინც არ გამოირჩეოდნენ, რამაც მოგვიანებით სიუჟეტში ჩახლართული რომანტიული ისტორიების გამოჩენა გამოიწვია. და ცხოველებისაც. ერთი სიტყვით, ამ წლებში იაპონელი ანიმატორები მიხვდნენ, თუ რა შინაარსიის მატარებელი უნდა ყოფილიყო მათი შემოქმედება: იყო სამეცნიერო და ზღაპრული ფანტასტიკა, პაროდია, სატირა, ეროტიკა; იყო იუმორი, სპორტი და ცხოვრებისეული ამბები. ანიმე იაპონური მასკულტურის ნაწილი ხდებოდა!
აღმავლობა
1970-იანი წლებიდან ანიმე გარდატეხის ასაკში შედის. როგორც ყოველივე ადამიანურის შემთხვევაში, ყველაზე მნიშვნელოვან როლს ამ ასაკში სწორედ თაყვანისმცემლები თამაშობენ. ანიმეს შემოქმედი და მზრუნველი მშობლები ამისთვის მზად აღმოჩნდნენ. მათი პირმშოს პოპულარობით და მიჯნურთა რაოდენობით აღტაცებულები, მის ვიზუალურ მხარეზე დაფიქრდნენ. ცვლილებები გარდაუვალი იყო. იზრდებოდა და იხვეწებოდა ანიმე. მის ცხოვრებაში ისეთი საკითხები წამოიჭრა, როგორიც მისი დასავლელი თანატოლების არცერთ მშობელს აზრადაც კი არ მოსვლია. უდავოდ, საფუძველი რაღაც უნიკალურს ეყრებოდა; ისეთს, როგორიც იმ დრომდე დანარჩენი მსოფლიოსთვის წარმოუდგენელი და მიუღებელი იყო.
რა გასაკვირია, თუ ვიტყვით, რომ სტანდარტული „გოგონების“ და „ბიჭუნების“ ჟანრები ნელ-ნელა მდიდრდებოდნენ და მათ ახლები ემატებოდა. იმ პერიოდის ანიმეში აღმოცენებული ერთ-ერთი მიმართულება „მექა“ გახდა, დღეს ყველასთვის ნაცნობი გიგანტური რობოტებისა თუ მანქანების მონაწილეობით. ამ მიმართულებაშივე გაჩნდა ბოროტებასთან გუნდური პრინციპით ბრძოლის თემა. დღეს უკვე აღარავისთვისაა უცნობი, რომ ეს მიმართულება ერთ-ერთი ყველაზე ფართოდ გავრცელებული „made-in-Japan-გასართობია“ იაპონური საზოგადოებისთვის. და არა მხოლოდ მისთვის.
Asamu Akimoto “Kochira Katsushika-ku Kameari Kaen-mae Hashutsujo”
კიდევ ერთი თავისებურება, რომლის გამოყენებაც 1970-იანი წლების ანიმეში მასობრივად დაიწყეს, ტრადიციული სიუჟეტის აქამდე უჩვეულო გარდაქმნა იყო. ყოველივე ეს დასავლეთის ექსპანსიაზე იაპონიის ერთგვარ პასუხს უფრო ჩამოჰგავდა, რომელშიც ანიმე ბანალურ „კარგი“ და „ცუდი“ ბიჭის დაპირისპირების სტერეოტიპს ამსხვრევს, ყველასთვის სასურველ „ჰეფი ენდს“ უგულვებელყოფს და ანტიგმირების წინა პლანზე წამოწევით, ახალი ძალით უტევს მულტიპლიკაციის სამყაროში მოღვაწე ევროპის, ამერიკის და დანარჩენი მსოფლიოს გურუებს.
მოკლედ, სამოცდაათიანი წლების ანიმე უკვე მაყურებელზე ორიენტირებული გახდა. დიდაქტიკური მოტივებიც საკმაოდ ადვილი შესამჩნევი იყო. თუნდაც ადამიანი-რობოტები, რომლებიც მეგობრობას სიყვარულზე მაღლა აყენებდნენ — მშვენიერი მაგალითი იმდროინდელი იაპონელი ახალგაზრდა მამაკაცებისთვის. ასევე ხშირი იყო იაპონიის ყოველდღიურობის დანარჩენ სამყაროსთან შედარებით უკეთესი კუთხით წარმოჩენა, რაც საბოლოო ჯამში, არსებულით დაკმაყოფილებას ქადაგებდა. ავტორთა ცნობიერებაში, სამყარო უფრო გლობალური გახდა, ადამიანთა დაპირისპირება წარსულს ჩაბარდა, სიკეთის სახელით ომმა გალაქტიკათაშორისი სახე მიიღო და შესაბამისად, კიბორგებზე და რობოტებზე გადაინაცვლა. მაგრამ ყველაზე მთავარი ალბათ ის იყო, რომ ხალხს ეს ყველაფერი მოსწონდა.
ოქროს ხანა
80-იანი წლებიდან ანიმეს ცხოვრებაში ოქროს ხანა იწყება. თაყვანისმცემლები უკვე ანიმეს გამხმოვანებლების პირადი ცხოვრებით ინტერესდებიან… ძველი ანიმე-სერიალების გაფერადებასთან ერთად, გასული საუკუნის მერვე დეკადა იაპონური პოპ-მუსიკის გამოცოცხლებითაცაა აღსანიშნავი. ახლა მას სულ უფრო მეტი ამერიკულ მუსიკაზე გაზრდილი იაპონელი ახალგაზრდა უსმენდა. ეს გარემოება კი მომენტალურად დაეტყო ანიმეს. უზარმაზარი და ძლიერი უცხოპლანეტელები ახლა უკვე მომხიბვლელი „პოპ-დივების“ კომპოზიციების გაგონებაზე მარცხდებოდნენ. ერთი ეხედვით, ეს უბრალო დეტალია, მაგრამ რამხელა ორაზროვნების მატარებელი?
რიდლი სკოტის 1982 წლის „სამართებლის პირზე მორბენალმა“ კი, ანიმეში ახალი თემის — კიბერპანკის განვითარებას შეუწყო ხელი. როკერი კიბორგები, მოტოციკლისტების ბანდები, რეალური და ვირტუალური სამყაროების არაკოჰერენტულობა და რაც მთავარია, კომპიუტერული ჰაკერები, — ყველაფერი ეს იაპონური ანიმაციის კიდევ ერთ სახედ იქცა.
80-იანების მეორე ნახევარში სამეცნიერო ფანტასტიკისადმი ინტერესი თანდათან განელდა. სამაგიეროდ, ახლა მისტიკა და ფენტეზი ყვაოდნენ. კომპიუტერული გრაფიკის დომინირების წყალობით კი, ანიმე შესანიშნავ საექსპორტო პროდუქტად გარდაიქმნა. იაპონელების მსგავსად, ახლა უკვე ფრანგი და ამერიკელი ბავშვებიც მიირთმევდნენ ანიმეს ნებადართულ პორციას. დიდებმაც გაიხარეს. არა, ბავშვები რომ რაღაცით დაკავდნენ იმის გამო კი არა, უბრალოდ, პარალელურად, ანიმეში დიდებისთვის შემოაბიჯა სექსმა და სხვათა შორის, საკმაოდ ხმამაღალი ნაბიჯებით…
პროცესმა ორი მოქმედი გმირის — ადამიანის და დემონის საერთო სურვილები გააერთიანა. არ ვიცი, რამდენად საინტერესო იყო ამის ყურება, მაგრამ ფაქტია, რომ ისევ ახალ მიმართულებასთან გვქონდა საქმე — ტრადიციულ „ჰენტაისთან“ ანუ რბილად რომ ვთქვათ, ეროტიკასთან. ავტორების ფანტაზიამაც არ დააყოვნა და თავიანთი ნაყოფებით ანიმეში კიდევ ორ სტილს: „სიოჯო-აის“ (ქალთა-სიყვარული) და „სიონენ-აის“ (მამაკაცთა სიყვარული) შეუღეს კარი. მოკლედ, სექსი არსად წასვლას არ აპირებდა.
ბოლო შტრიხები
ყველასთვის საყვარელი 90-იანები ანიმეს სტილისტური გარდაქმნების ეპოქაა. ის უფრო ძვირადღირებული, დახვეწილი — ერთი სიტყვით, ლამაზი ხდება. ეს ყველაფერი კი ახალ პოპულარულ სტილს — კავაის (ხიბლი) აყალიბებს. ყველასთვის ცნობილი „დიდი თვალები“ კიდევ უფრო იზრდება, წამწამები გრძელდება და სწორედ ამ მიმართულებაში მკვიდრდება. ეს კი, თავის მხრივ, პერსონაჟებს უფრო მიმზიდველს და სექსუალურს ხდის. შესაბამისად, ჩნდება ორივე სქესზე გათვლილი, ანუ როგორც მათ უწოდებენ, უნისექს-სერიალები.
Usamaru Furuya “Marie no Kanaderu Ongaku”
მოზღვავებული კონკურენციის პირობებში, თავიანთ ნაშრომებში ავტორებს სულ უფრო ახალი იდეების ჩაქსოვა უწევდათ, რაც მათ საბოლოო ნამუშევარზე უნებლიედ აისახებოდა. რისი გაცნობა აღარ მოუწია იმ დროს მაყურებელს?! გიგანტური წიწილების, მოლაპარაკე და მფრინავი ოქროს თევზების… და, საერთოდ, რა ცხოველია პოკემონი? კარგი, შევეშვათ. ეს ჯიბის მონსტრი (Pocket Monster) იმ დროს წამოწყებული სხვა ტენდენციის „მსხვერპლია“, რომელიც მიზნად კომპიუტერული თამაშების „გაცოცხლებას“ ისახავდა.
ექსპორტზე გათვლილ ნამუშევრებში, რომლებმაც იმ დროს უკვე მთელი ევროპა და ყოფილი სსრკ მოიცვა, ციტატების, სიტყვათა თამაშის და ქორალების მეშვეობით, იაპონური კულტურის პროპაგანდაც კი ხდებოდა. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ ანიმემ უკვე მსოფლიო დაიპყრო.
დასკვნები
სამწუხაროა, რომ ჩვენგან დამოუკიდებელი გარემოებების გამო, საქართველოში თაობათა უმეტესობამ თავის დროზე ანიმეს ფსევდო-ჯადოსნურ სამყაროში შეღწევა ვერ შეძლო. ჩემთვის, ისევე როგორც ბევრი დანარჩენისთვის, ის ისევ ეგზოტიკურ, ამოუცნობ ფენომენად რჩება, როცა სინამდვილეში საკმაოდ ადვილად აღსაქმელია და ასე ახლოსაა თითოეული ჩვენგანის ფანტაზიებთან, სურვილებთან, მისწრაფებებთან… ერთი სიტყვით, ყოველდღიურ რეალობასთან.
Anime ინგლისური animation-ის შემოკლებაა და ასე ეძახიან იაპონიაში დასავლურ „ცუდ მულტიკებს“.
Bad Toons (The story of a genre)
Originally published in Focus magazine (#7, December, 2006)
It is all Disney’s fault!
It wouldn’t probably surprise you if I tell you that in the beginning of the 20th century world’s cinematography was in its early stage of development. Additionally, it is no further surprise that lightning, audio and all the technical equipment of that time looked a little bit wild from today’s view. Yet, the most interesting in this process of cinematography evolution – Miss Animation is probably the most ambitious persona – claiming its due place and moreover, deriving from its nature, keeping well-lived-in magazines and newspapers in its property from the very first day of the film creation and at the same time. However, all of these factors one by one and all together had forced a human being to create the very first animation film.
Ikuko Hatoyama “Spangle”
It was in the West where this innovation received an enthusiastic welcome and in principle, the western achieved a significant success in this field. Nevertheless, in the early 20th century they did not really have enough material to brag about the quantity of similar film production. As for the eastern front, a representative of which correspondingly was Japan, its experiments with the innovation began relatively later, in 1914. However, Japan’s gone-through-windmills production, that did make it onto a projection display after strenuous efforts, had, as some may still say, no special value at all. Disappointed Japanese managed to do so much that no film of the time has survived to date. But of course, some may think that these films were just amateurish experiments, and that the Japanese should have understood that, but in reality, they truly were invaluable artifacts representing the first steps of Japan’s animation history.
To cut a long story short, at that point Japan made a compromise and let the West dominate in the world of animation. However, this lasted only until the Second World War, after which gone-through-many-blockades-and-occupations Japan had time to think about its non politicized-militarized animation, which led to some new, Japanese-only trends in the creative work of the rising sun’s nation. Exactly these seeds would eventually grow into the medium of anime we all know today.
God of Manga
After the Second World War, there was a man by the name of Osamu Tezuka who was yearning for changes and dreaming to become an animator. He began his career as a mangaka, an author of manga, and managed to transfer whole motion pictures’ aesthetics into various comic books. Techniques like the close-up, cutting one scene into many graphical images and frequent use of sound effects were strange to Japanese readers of the time. Soon after Tezuka became popular, he began to work on his first animation movie. The unusually large eyes in his works were especially of note. Tezuka wanted to be able to display a range of emotions for his characters and felt that large eyes were essential to achieving this. Moreover, the Japanese have always considered eyes to be the central object of every character’s face (FYI, in the USA this central object is a mouth). This drawing style of Tezuka’s would influence many future anime artists and they are still using this trend in many popular anime today. Furthermore, unlike the West where every cartoon was episodic in nature, Tezuka’s first television works told a continuing story revolving around recurring characters.
Changes
In a word, by the year 1960 Japanese cartoonists had everything to treat the anime more seriously. Consequently, the first step they took was the categorization of the anime. Shōnen-anime, for example, by its nature, was for teenage boys only. You can decide on your own: the lead is always a boy who grows up together with his friends and enemies achieving his lofty aims after breaking down different resistances with a help of his magic power. No romance at all and generally, the weaker sex rarely appears in these cartoons but if it does it is treated as an auxiliary force only.
Talking about the “auxiliary force”, girls-only anime series appeared a little bit later, in 1966.Just as the boys, girls too obtain the supernatural power but they do not really like this fact because they have to live a double life and they always wish to be as ordinary as the other girls are. All these things sound like classic feminist theories, according to which women have no chance to use their hidden abilities because of the patriarchal system dominating in the world today. Nevertheless, these series were not really adventurous and this fact led to the appearance of various romantic affairs in the story; and later, of animals. In a word, by the time Japanese cartoonists had already understood what story they wanted to tell through their works. There was science and fantastic fiction, parody, satire, erotic; there was humor, sport and a life story. Anime was becoming a part of Japanese mass culture!
Rise
In 1970s, anime reaches its awkward age. Like in everything human-made, the most significant role in that age is played by the fans. Creative and solicitous parents of anime were ready for this. Delighted by the popularity and a huge number of beloveds of their firstling, they began to care about its visual side. Changes were inevitable. Anime was growing and refining facing the issues that the parents of its western coevals had not even thought about. Undoubtedly, something unique was forming; something that was unusual and unacceptable for the rest of the world until the time.
Hagio Moto “Toma no Shinzou”
No wonder that the standard genres for “boys” and “girls” were gradually enriching with new ones. One of the new trends emerged in the anime of those days was “mecha” starring well-known giant robots and machines as well as the theme of fighting against the evil in teams. Today everybody knows that this trend is one of the most popular “made-in-Japan-entertainment” for the Japanese society. And not only for them. One more peculiarity the anime of 1970s had featured the most, was an unusual transformation of the traditional plot. All that seemed like a Japanese answer to the western expansion, in which the anime was destroying the banal stereotype of confrontation between “good” and “bad” boys and at the same time, neglecting a wishful “happy end” for everyone and by bringing antiheroes to the forefront, it attacked all the gurus of animation of the time in Europe, America and the rest of the world with a new strength.
In short, the anime of 1970s became more viewer-oriented. Didactic motives were also very easy to notice. The same human-robots, who considered a friendship more important than love, were a perfect example for young Japanese men of the time. Furthermore, on screen, they often showed Japanese everyday life from the best site that in fact, preached to be content with the present. In authors’ consciousness, the world became more global, confrontations among humans became a thing of the past, wars in the name of the good were now intergalactic and correspondingly, among cyborgs and robots. But the main thing was that people really loved that all!
Golden Age
Starting from 1980s, the golden age of the anime history begins. Fans are already interested in the private life of the people recording sound for the anime. Together with a coloring of old anime-series, the eighth decade of the last century is also worth mentioning for the revival of the Japanese pop music. More and more Japanese teenagers who grew up with the American music began to listen to the native one now. This circumstance had an instant influence on the anime. Huge and strong aliens were now defeated by various compositions of charming “pop-divas”. A simple detail at the first sight, but isn’t it ambiguous?
With a help of Ridley Scott’s “Blade Runner” in 1982, a new theme in the history of the anime – Cyber-punk was born. Rocker cyborgs, motorcyclists’ gangs, non-coherence of real and virtual worlds and above all, computer hackers, – all these things became one more part of the Japanese animation.
Haruka Minami “Kindon no Amai Kajitsu”
In the latter half of the 1980s the interest in science fiction would slowly go to its end. Now mysticism and fantasy were in the prime of their lives. Moreover, with a help of the computer graphics’ dominance, the anime became a wonderful product for the export. Just like the Japanese ones, now French and American children were also getting their allowed portions of the anime. Adults too got something to be happy for. No, not the fact that their children were busy doing something, but the fact that sex simultaneously came into the anime and with quite loud steps, by the way…
The process had combined some common wishes of two acting heroes – a human and a demon. I do not really know how interesting was it to watch that but what I know for sure is that viewers had to face a new genre – traditional Hentai or to put it mildly, erotica. Authors’ fantasies did not delay and with their fruits, they opened the doors for two new anime styles: Shōjo-ai (girl-love) and Shōnen-ai (boy-love). In short, sex was there to stay.
Final Touches
Everyone’s favorite 90’s is the age of stylistic transformation of the anime. It becomes more expensive, refined – beautiful, in a word. All these circumstances form a new anime style, called kawaii (cuteness). Well-known “large eyes” become larger, eyelashes become longer and they find their place in this trend. So thanks to them, characters become more attractive and sexy. Consequently, anime-series for both genders, so-called unisex-series, appear.
In a competition-surge environment, the authors have to use new ideas day by day, and for that reason, these ideas are involuntarily being reflected in their final works. What funnier than the things viewers had to learn about at the time? Giant chickens, speaking and flying goldfishes… and, after all, what kind of animal is a Pokémon? Well, okay, I give up… This “pocket monster” is a “victim” of another trend of the time with the purpose of “reviving” the popular computer games.
Haruka Minami “Haitoku no Love Sick”
With a help of quotations, puns and corals in their products ready for the export, (that had engulfed the whole Europe and former USSR by the time), authors also began to popularize the Japanese culture. This means that the anime had captured the whole world by then.
Summary
Unfortunately, for a variety of reasons, the most of Georgian generations had no chance to step into this pseudo-magic world of the anime. For me, like for many of the others, it is still an exotic and unfamiliar phenomenon, whereas to say the truth, it is both very easy to understand and so close to our fantasies, wishes, aspirations… to our everyday reality, in a word.
Anime is an abbreviation of the English word “animation” and that is how they call western “bad toons” in Japan.
“ყველა ენა ერთდროულად არ გაჩენილა: ზოგი ძველია, ზოგი — შედარებით ახალი,” — ამოვიკითხე ერთ-ერთ კლასგარეშე სახელმძღვანელოში. ტექსტი ასე გრძელდებოდა: „ამიტომ შეიძლება დაისვას ასეთი კითხვა: რომელი ენა გაჩნდა პირველად?“. თურმე, ყველაზე პირველს ეს კითხვა ფარაონ ფსამეტიქსს დაუსვამს, რომლის პაპირუსებზე აღწერილმა ყოვლისშემძლეობის ამბავმა ჩვენამდეც მოაღწია. გადმოცემის თანახმად, ფარაონმა ეგვიპტელი დედების უფლებები შელახა, რამეთუ ორი ბავშვი ჩამოაშორა და ადამიანებისგან იზოლირებულად აღაზრდევინა. ბევრი იზარდნენ თუ ცოტა იზარდნენ, ბავშვები ამეტყველდნენ და მათი პირველი სიტყვა თურმე „ბეკოს“ ყოფილა. ეგვიპტელმა სწავლულებმა დაადგინეს, რომ ბავშვების ეს გაჭირვების გამოძახილი ფრიგიულ ენაზე „პურს“ ნიშნავდა. მათი ასეთი არაჰუმანური ექსპერიმენტის შედეგად, რომლის დროსაც ბავშვებს არამარტო დედა, არამედ, ალბათ, პურიც ენატრებოდათ, მოაზროვნეები იმ დასკვნამდე მივიდნენ, რომ ყველაზე ძველი ენა თურმე ფრიგიული ყოფილა. ისე, მსგავს პირობებში მეც ნებისმიერ ენაზე ავლაპარაკდებოდი და თუ ვინმეს ლეგენდების თხრობა სიამოვნებას ანიჭებს, იყოს, მე რას მიშლის ☺.
ცნობისთვის, თავის გაქნევა, რომელიც ჩვენთან და ევროპის უმეტეს ქვეყნებში, „არა“-ს ნიშნავს, ბულგარეთში, საბერძნეთსა და ინდოეთშიც კი, სრულიად საპირისპირო მნიშვნელობის მატარებელია. მაგარია, ხომ? უცებ ამ ემოციის გამომხატველი ჟესტი გამახსენდა — 
სხვათა შორის, ყველაზე წინააღმდეგობრივი და მრავალმნიშვნელოვანი ჟესტი, ცერა და საჩვენებელი თითების კომბინაციით მიღებული პატარა წრეა, რომლის არსებობაც დაახლოებით 2500 წელს ითვლის. მისი მნიშვნელობების შეცნობისას კი ყველაზე თვალნათლივ შეგვიძლია დავინახოთ, თუ რაოდენ ფრთხილად უნდა გამოვიყენოთ ესა თუ ის ჟესტი სხვა კულტურის წარმომადგენლებთან პრობლემების თავიდან ასაცილებლად. ძველ საბერძნეთში ამ ჟესტს ორი მნიშვნელობა ჰქონდა. ერთის თანახმად, ის ორი შეყვარებულის კოცნას გამოხატავდა; მეორე მხრივ, ამ ჟესტით ორატორის მიერ გამოთქმული აფორიზმის გამო კმაყოფილებას გამოთქვამდნენ. პოზიტიური მნიშვნელობა ინგლისურენოვან ქვეყნებშიც შეინარჩუნა — არავისთვისაა საიდუმლო, რომ იქ ის ყველასთვის ნაცნობ „ოქეის“ აღნიშნავს. რაც შეეხება ამ ჟესტის ნეგატიურ ინტერპრეტაციას, საფრანგეთში მას ადამიანის „არარაობის“, კვიპროსში — არატრადიციული სექსუალური ორიენტაციის მამაკაცის აღნიშვნისთვის იყენებენ, ხოლო ტუნისში იგი მუქარას ნიშნავს. ეს ჟესტი არც საქართველოშია მაინცდამაინც სიკეთის მომასწავებელი.
„All languages did not come into this world at the same time: some of them are old and some – relatively new,“ – I found this sentence in an old out-of-school textbook. The story went on: “That is why we can freely ask a question: What is the world’s oldest language?” As it turned out, the first man to ask that kind of a question was pharaoh Psammetichus, the one whose story of omnipotence written on papyrus survived to this day. According to the legend, the pharaoh abused the rights of Egyptian mothers. He took away their children and made the kids raise isolated from the outer world and people. As they grew, the kids began to speak and their first word occurred to be “bekos”. Egyptian scholars determined that this response of children’s hardship meant “bread” in Phrygian language. As a result of this inhuman experiment, during which not only did those children yearn to see their mothers but, as it turned out, to eat bread too, scholars concluded that the world’s ancient language was Phrygian. However, considering the conditions those kids were in, I would also have begun to speak any language without distinction; and if anybody experiences pleasure while telling such legends, let them have their own way, I do not care.
Probably, the most controversial and significant gesture is a small circle formed by a combination of a thumb and forefinger, which is about 2500 years old, by the way. Moreover, while comprehending all of its meanings, we can clearly see, or, at least, feel how careful we should be while using a certain gesture in different countries, in order to avoid misunderstandings with representatives of another culture. In ancient Greece, this gesture had two meanings. According to the first one, it symbolized two people kissing each other. As for the other one, people used it to express their content about orator’s aphorism. This gesture still has positive meanings in the English-speaking world – everyone knows that people use it to express world-known “okay” there. As for negative interpretations of the gesture, the French use it to define “Nonentity” of a man, in Cyprus it symbolizes a homosexual man and in Tunis people use it to say: “I’m going to kill you”. In Georgia too, this gesture does not have that positive meaning.
როგორც ყველაფერს ცხოვრებაში, ყველაზე „გემრიელს“ ჯერ იერარქიულად მაღლა მდგომი ფენები უსინჯავენ გემოს. ეს არც ინტერნეტის შემთხვევაში იყო გამონაკლისი. ამ სივრცის პირველი მკვლევარები სწორედ სახელმწიფო მოხელეები და კვლევითი ორგანიზაციების მუშაკები გახლდათ, რომლებიც მათსავე სფეროში აქამდე დამკვიდრებული ურთიერთობის და ინფორმაციის მიმოცვლის ნორმებით ხელმძღვანელობდნენ. ტექნიკის და კომუნიკაციების განვითარებასთან ერთად, ინტერნეტი რიგითი მოკვდავებისთვისაც ხელმისაწვდომი გახდა. ამიტომ გასაკვირი არაა, რომ ამან ინტერნეტი წმინდა ინფორმაციული ქსელიდან, გართობის ერთ-ერთ სახეობად აქცია — ადგილად, სადაც ნებისმიერს შეეძლო, რომ საკუთარი პრინციპებითა და კანონებით პირადი ცნობისმოყვარეობა და ამბიცია დაეკმაყოფილებინა. სწორედ აქედან იღებს სათავეს ის კულტურული ქაოსი, რომელსაც ყოველდღიურად ინტერნეტით ურთიერთობისას ვხვდებით.
თავის ტკივილი ამით არ მთავრდება. ბოლო დროს, ასო-ბგერებს დამხმარე ძალად ციფრებიც მოევლინა, რომელთა კომბინაციის მეშვეობით, ცალკეული სიტყვების ან სიტყვათა ნაწილის შემოკლება გახდა შესაძლებელი. მაგალითად „2nite“ რიგიანად დამახინჯებული და შემოკლებული „Tonight“-აა (ამ საღამოს), „4u“ ნიშნავს „For You“-ს (შენთვის). ამ შემოკლებების მნიშვნელობის ამოცნობა მეტ-ნაკლებად შესაძლებელია, მაგრამ „L8R“-ის გაგება უცხო ენების სპეციალისტსაც კი გაუჭირდება. თურმე ამით რესპონდენტი მხოლოდ და მხოლოდ უწყინარ სიტყვა „Later“ (მოგვიანებით)-ს გულისხმობდა. ანალოგიური შემთხვევაა „W8“ — „Wait“ (მოიცადე) და „10x“ — „Thanks“ (მადლობა). ამიტომაც, როგორც კი მათ პირველად წავაწყდებით, უხერხული არ იქნება, რომ მათი წარმომავლობით ზრდილობიანად დავინტერესდეთ. მერწმუნეთ, რომ ვერც კი შეამჩნევთ, სულ მალე როგორ აითვისებთ აკრონიმების დიიიდ ლექსიკონს.
Regardless of the fact that your interlocutors need to rotate their head at 90 degrees to recognize smileys, conveying facial expressions with the help of those characters can be quite easy, comfortable and fun; and in the time where individualism is highly valued, creating your own unique smiley would be some kind of advantage =). But this Einstein-like moment won’t last very long, since sooner or later you will find your creation gracing another person’s nickname.
