გამოყენებითი სიყვარული

რამეთუ მწარემ თავის პოსტში დამთეგა მე, გრძელდება საკუთარ ყველაზე საყვარელ ხუთ რაღაცაზე წერის ჯაჭვი:) მეტი შესავალი ვერ მოვიფიქრე, ცხელა. ამიტომ, გადავალ პირდაპირ ჩამონათვალზე:

1. მუსიკა

ახლა ვინმეს გაეცინება, მაგრამ ჩემს მეხსიერებაში შემორჩენილი ერთ-ერთი პირველი მოგონება სწორედ მუსიკას უკავშირდება. კერძოდ კი, საკუთარი თავი მანეჟში გამომწყვდეული მახსენდება; ჩემს წინ ტელევიზორი იდგა, რომლის გამოსახულებაშიც უცნაური შეფერილობის ქალი კიბეზე ჩამოდიოდა, თევზის კუდისმაგვარი კაბა ეცვა და რაღაცას მღეროდა.

გარკვეული დროის შემდეგ მივხვდი, რომ ეს ქალი Diana Ross იყო, კლიპი კი მის Chained Reaction-ზე გადაღებული ვიდეო იყო. მას შემდეგ, თითქმის ყველა მოგონება ცხოვრებაში გარკვეულ მუსიკალურ ნაწარმოებებს უკავშირდება. რაღაც კონკრეტულ ეტაპზე კი, ყოველდღიურობაში შემოსული ყველა ახალი ადამიანისთვის, სიმღერის შერჩევაც კი დავიწყე…

საყვარელ შემსრულებლებზე საუბარს აზრი არ აქვს. მათი დიაპაზონი ევროდენს 2 Unlimited-დან, რუსულ როკ – Ленинград-ამდე ვრცელდება. ვუსმენ Britney Spears-ს, ვუსმენ Rainbow-ს, 2Pac-ს და Pink Floyd-ს.

კონკრეტული შემსრულებლის ერთგული მსმენელი აღარ ვარ და ჩემი მუსიკალური პროსტიტუციის ერთი წამითაც არ მრცხვენია:) პირიქით…

2. 1990-იანები

ყოველი ჩვენგანის მდგრადობის გამოცდის წლები ჩემი ერთ-ერთი ყველაზე მაგარი მოგონებაა. ათწლეული, რომელშიც დავიწყე წერა და კითხვა, მოვწიე სიგარეტის პირველი ღერი და გავაგემოვნე პირველი ალკოჰოლი, გადავიღე ათობით მხატვრული ფილმი /:))/ და კონკურსი მის ფარცხისი 1999 მოვაწყე.

პირველი კოცნა, პირველი სიყვარული, პირველი სექსი… შუალედებში რადიოებზე რეკვა და სიმღერების შეკვეთა. პირველი სამსახური, პირველი ხელფასი… მოგზაურობა რუსეთში, უკრაინაში, ბელორუსიაში და დამოუკიდებლად – თურქეთში 14 წლის ასაკში.

პირველი გაქცევა სახლიდან და საკუთარი ხელით სკოლიდან სკოლაში გადატანილი საბუთები. მტკვარში ჩავარდნა, შტაბები ხეზე და წიკო…

ამიტომაც, თუ სიმთვრალეში YouTube-ზე, Jam & Spoon ჩავრთე ან A-la-la-la-la-long-ის სიმღერა დავიწყე, მომიტევეთ:) ყოველივე ეს, უბრალოდ, ჩემს პირველ გამოცდილებებთანაა დაკავშირებული.

Ace of Base-ის The Sign გამახსენდა; რა ცუდია, რომ ფარცხისში ვიდეოებს ვერ ვხსნი:(

3. კომპიუტერი

არ ვიცი რა უნდა დავწერო ამ ჯადოსნურ მოწყობილობაზე, რომელიც 1995 წლიდან ჩემს სამკითხველო დარბაზად, მუსიკალურ ცენტრად, კინოთეატრად, სოდომად და გომორად, სათამაშო აპატრატად და ღმერთმა იცის კიდევ რად ვაქციე.

ერთს ვიტყვი, ეს სიყვარული არ ყოფილა სპონტანური. პირველ შეხებამდეც ძალიან დიდი გრძნობები გვაკავშირებდა. ამიტომ, მის გარეშე ყოფნა ჩემთვის ისეთივე წარმოუდგენელია, როგორც რავიცი… სიგარეტის გარეშე?:) ალბათ:)

4. უცხო ადამიანები

გავრცელებული მოსაზრების მიუხედავად, რომ მათ, ვისაც სიგიჟემდე უყვართ ცხოველები, არ უყვართ ადამიანები, მე ამ ცხოვრებაში სტერეოტიპების მსხვრეველის როლი მერგო, რამეთუ მშვენივრად ვათავსებ უმაღლესი პრიმატების და ფლორისა თუ ფაუნის დანარჩენი წარმომადგენლების სიყვარულსაც. Но, хер это сразу поймешь!:)

სერიოზულად კი, მართლა ყველანაირი ადამიანი მიყვარს. ჭკვიანებისგან – ჩემთვის ასე საჭირო ინფორმაციურ შიმშილს ვიკლავ, არც-ისე ჭკვიანებთან დროს ვკლავ, სულელებთან ურთიერთობა კი საკუთარი თავის და ყოველდღიურობის კიდევ უფრო შეყვარებაში მეხმარება.

ამგვარი ეგოისტური დამოკიდებულების მიუხედავად, არ არსებობს ადამიანი, რომლის საქმიანობა თუ ყოფა ჩემში რაიმე ზიზღს იწვევდეს. პირიქით, მაოცებს, მასწავლის ან რაიმე ახლის კეთების სურვილს მიჩენს, ანდაც სხვანაირად – ბანალურად, სხვის შეცდომებზე მიმითითებს და როგორც უკვე ავღნიშნე, მათ წინაშე უპირატესობის შეგრძნებას მიჩენს.

ყველა ეს პროცესი, რა თქმა უნდა, სხვისთვის შეუმჩნევლად მიმდინარეობს და სულაც არ ნიშნავს იმას, რომ სხვა ადამიანებსაც ვუყვარვარ, რადგან ეს სიყვარული წმინდა გამოყენებითი ხასიათისაა და ამ ყველაფრის წერით იმასაც მივხვდი, რომ მხოლოდ საკუთარი თავის სიყვარულითაა ნაკარნახევი.

5. უცხო ქვეყნები

ევას შთამომავლების სიყვარულისგან განსხვავებით, მოგზაურობა ჩემი ერთ ადგილზე დიდხანს ჯდომის ზიზღითაა განპირობებული. შესაბამისად, ჩემი არც ისე ხშირი, მაგრამ საყვარელი თბილისგარეთ ვოიაჟების მამოძრაველები ძალა არა იმდენად სხვების კულტურის და ყოფის გაცნობაა, არამედ პოპულარული ენით – საკუთარ საჯდომზე თავგადასავლების ძიებაა.

სიტყვაში “თავგადასავლები” კი, არც დაივიგნი და არც ექსტრემალური ალპინიზმი არ იგულისხმება, არამედ ბიუროკრატიულ პროცედურებთან შერკინება, ფინანსური პრობლემების მოგვარება, ახალი მასალის სწრაფად ათვისება და ყველაფერი ამით, საკუთარი თავისთვის – “მე ამას შევძლებ” დამტკიცება შედის.

შეიძლება ეს უბრალოდ ჩემი საქართველოს მოქალაქეობითაა ნაკარნახევი, რომელიც იმთავითვე გზღუდავს შესაძლებლობებში და საზღვარს გარეთ თუ შიგნით, გარკვეულ იარლიყებს გაკრავს, მაგრამ საკუთარი თავისთვის კოსმოპოლიტობის კიდევ ერთხელ დამტკიცება, ვგონებ არავის ვნებს…

ეპილოგი

აი, სულ ეს იყო:)

თეგები

1. http://cac2z.wordpress.com/
2. http://islandglocke.wordpress.com/

See you in 2010!

არა, აზრი არ აქვს ჩემს 12 საათზე დაწოლას. მაინც არ მეძინება:) ძალიან ბევრ რამეზე ვიწყებ ფიქრს. განსაკუთრებით დღეს, იმდენი უცნაური მოვლენა გამახსენდა, რომ შეპარვითაც ვერავის მოვუყვები, რომ არაფერი ვთქვათ ამ თავგადასავლებისა თუ განცდების ბლოგზე გამოქვეყნებაზე. ისევ ჩემთვის შევინახავ, სჯობს:)

ისე კი, დამეწყო. დანიაზე ფიქრი. მართალია ივნისის ბოლომდე დიდი დროა, მაგრამ მაინც. მინდა, ყველაფერმა შარლოტას პირველი ქორწილივით ჩაიაროს:) Perfect ანუ:) ამიტომ, აუცილებელია ყველაფრის დროულად დაგეგმვა, რაც ისევ და ისევ ჩემი პრეროგატივაა. მინდა ეს თუ არა.

ამ ეტაპისთვის, გაგზავნილია აკრედიტაციის მოთხოვნა და დანიის საელჩოშიც ანკარაში ჩემი მრავალკითხვიანი წერილი ყველაზე კომპეტენტურ ადამიანს გადაუმისამართეს.

შანსი არაა, ვიზისთვის კიევში ჩავიდე. უნდა არსებობდეს სხვა, რაიმე ალტერნატიული ხერხი და იმედია, ასეც იქნება.

მოკლედ, დიდი იმედებით და ჯერ არანაირი შედეგით, ველოდებით პასუხებს ორი ინსტანციიდან. და თუ ყველაფერი ისე იქნება, როგორც მე მინდა, წელს ყველაზე დაუვიწყარი ზაფხული 2010 წლის როსკილდეს ფესტივალზე მექნება:)

საერთოდ, არ მიყვარს ასე წინასწარ ლაპარაკი. პოსტ-ფაქტუმ მირჩევნია. მაგრამ, მერე არავინ თქვათ, რომ არ გამიფრთხილებიხართ:) ამიტომ, ვისაც არ ეზარება დანიაში წამოსვლა, როკ-მუსიკა გიყვართ, თუ ზემოთ მოტანილი ვიდეოთი მოიხიბლეთ, ანდაც უბრალოდ ჩემთან ერთად გსურთ 8 დღის გატარება, დამეკონტაქტეთ ფეისბუქზე დეტალებისთვის:)

MTV-მ ლოგო შეიცვალა

არა, პირველი რაც თვალში მოგხვდებათ MTV-ის ახალი ლოგო არაა. ეს უბრალოდ, ამ ცვლილებით გამოწვეულ ჩემს გუშინდელ ისტერიაზე ონლაინ-მეგობარი – ბუიანის რეაქცია იყო. ნუ, რეაქცია ცოტა გადამეტებული ნათქვამია – ყველაფერი ამის შესახებ თავისი აზრი, პრინციპში, პირდაპირ არ დაუფიქსირებია ჯერ. თუმცა, პირწიგნაკზე მთავარ სურათად ამ ლოგოს შერჩევისკენ რამ უბიძგა, ჩემთვის დაახლოებით გასაგებია. თუმცა, ჩემი გადამეტებული ემოციურობა იყო ეს, თუ თვითონაც შეეხო ეს ამბავი რაიმე კუთხით - ეს უკვე მეორეხარისხოვანია. უპირველესია, რომ რაღაც კონკრეტულ დიაპაზონზე მე და ბუიანი ერთად ვართ და ეს უკვე კარგია და გვეყო, საერთოდაც, მასზე საუბარი:) გადავიდეთ ლოგოზე…

რაც შეეხება ახალ ლოგოს, დებილიც მიხვდება, რომ ეს ლეგენდადქცეული ძველი ლოგოს მოდიფიცირებული ვარიანტია, რომელსაც არანაკლებ ლეგენდარული ქვედა ნაწილის ფრაგმენტი მოაცილეს. მას კი,  რა თქმა უნდა, წარწერა Music Television-იც მიყვა თან. ეს ყველაფერი, ერთის მხრივ, გასაგებია, რაგდან ბოლო დროს, არხზე მუსიკალურ ვიდეოებზე მეტად, ეთერი რეალითის ჟანრის ტელეგადაცემებს ეთმობოდა, რომელთა გვერდითი ეფექტები ყველასთვის ცნობილია /ნუ, ფერმის თამაშზე ცოტა ნაკლებად დამანგრეველია/. შესაბამისად, არხის ლოგოზე წარწერა Music Television ისეთივე არააქტუალური გახდა, როგორც ბესოსთვის კესოს ამპლუაში დებისთვის ძმობის გაწევა.

და ვინაიდან, ჩვენ, და მით უმეტეს მე, არავინ არაფერს მეკითხება, ვერც ამ ბლოგის პოსტით და ვერც პასიური აგრესიულობის სხვა ქცევით, ვერაფერს შევცვლით. ამიტომ, მხოლოდ ფაქტის კონსტანტირებაღა დაგვრჩენია და იმ იდეის გათავისება, რომ საყვარელი მუსიკის აღმოსაჩენად, შუამავალი ტელევიზია აღარაა საჭირო.

კარგია ეს თუ ცუდი, კულტუროლოგებმა განსაზღვრონ. მთავარი კი ერთია – MTV-ის თაობისთვის რაღაც დიდი ეპოქის დასასრულია. არა, ადრეც კი ხვდებოდნენ, რომ ყველაფერი მაქეთკენ მიდიოდა, მაგრამ ახლა ”ზემოდანაც” დაუდასტურეს…

დიახ, მეგობრებო, როგორც სამანტამ თქვა, this is the end of an era:(

რას იზამ.

Top 100 of 2009

Oh, what a waste of time it is
To indulge inside of bliss
Getting ready for another year like this
Another year to lie
Another year goes by

ჩემი წლის ნომერი 1. დიდი მადლობა დადას აღმოჩენისთვის. თანაც, ორი ადამიანის სახელით:)

ამ ბოლო ხანებში ხშირად ვფიქრობ იმაზე, რომ სულ არ არის აუცილებელი რომელიმე სულიერი ორ-ფეხზე-მდგარი არსების მეგობრების გაცნობა იმისთვის, რომ მიხვდე თუ რას წარმოადგენს იგი. საკმარისია მხოლოდ რამდენიმე კითხვა დაუსვა იმის თაობაზე, თუ რას უსმენს. და ეს, ხშირ შემთხვევაში, ამართლებს.

ასე მაგალითად, ვერასოდეს ვმეგობრობდი ადამიანებთან, რომლებიც უსმენენ Mariah Carey-ს, Lara Fabian-ს, Celine Dion-სა თუ Алла Пугачева-ს მტრის ბანაკიდან. შესაბამისად, მუსიკალური გემოვნება, რაღაც გარკვეულ პერიოდში ჩემთვის ადამიანის ერთგვარ სავიზიტო ბარათად იქცა და პირობითად “ცუდი” თუ “არამნიშვნელოვანი” შემსრულებელი, ზუსტად იმავენაირად მოქმედებს პირველად შთაბეჭდილებაზე, როგორც სახელები: ფუჩქი კრიჭინაშვილი, ფემისტოკლე ზეცაშვილი ან ვარგისო ნამზითიშვილი.

საკუთარი პიროვნების გამოხატვისთვის კი, ამ შემთხვევაში ჩემს თავს ვგულისხმობ, ბლოგზე უკეთესი არენა არ არსებობს, ამიტომ აქ უკვე მეორედ თავს მოვუყვრი იმ 100 სიმღერას, რომელიც  2009 წლის განმავლობაში, ყველაზე ხშირად მოვისმინე. ეს კი, თავის მხრივ, ამარიდებს ამ პოსტში კონკრეტული ფაქტების და პიროვნებების დასახელებას, რადგან 100-ეული ყველაზე კარგად გამოხატავს იმ განწყობებს, რომლებიც წლის განმავლობაში მქონდა:)

ყველაზე კრეატიული კლიპი

ამ პოსტს უკანა თარიღით ვაქვეყნებ, ჩემი ბლოგის სამარცხვინო მივიწყების რაღაცისაქნელად [აქ სიტყვა ვერ მოვიფიქრე და რადგან პოსტი ისედაც პატარა უნდა იყოს, ტყუილად დროის დაკარგვა რა საჭირო იყო?]. ჰოდა, ამასწინებზე, facebook-ზე Leonard Shelby-ს მიერ დაპოსტილი “ყველაზე ლამაზი კლიპი” შევნიშნე, რომელიც მართალია მომეწონა, მაგრამ ჩემი ბოლო დროის ყველაზე საყვარელ ვიდეოს მაინც ვერ ვამჯობინე:) ამიტომ მათთვის, ვისაც კლიპები აინტერესებს, ვპოსტავ Ok Go-ს მორიგ შედევრს:

თუ Ok Go-ს შესახებ პირველად გაიგეთ, გირჩევთ, იხილოთ მათი წინა ნამუშევრები:

• Here It Goes Again
• A Million Ways
• Do What You Want

და მოისმინოთ:

• Get Over It
• 1000 MPH

//თიკა, Crash The Party-ს კლიპი არ აქვს მგონი, ან მე ვერ ვიპოვე//

და მერე ქართული ფან-კლუბი ჩამოვაყალიბოთ:)

Moby

ვინმემ ხომ არ იცით ეს კლიპი რომელიმე ოფიციალურ DVD-ზე ხომ არ არის?

დუმაი-დუმაი

ამ წარწერის გააზრების და მენდელსონის ვალსის, ერთნაირად მეშინია:)

ამ შუა საღამოს, როცა კროკერთან ერთად, ჯადოსნური სითხის მორიგი დოზის მიღებისთვის ვემზადებოდი და ყოველივე ამის გააზრებისგან, სხვა ვერაფერზე ვფიქრობდი,  თაკნატუნამ მის მიერ წამოწყებული გამოკითხვის შესახებ მაუწყა, რომელიც თემაზე “რაზე შეგიძლიათ თქვათ უარი ერთი თვის განმავლობაში?” ტარდებოდა.

არ ვიცი, თავად კითხვის ფორმის, ჩემი ამ საკითხით არასოდეს დაინტერესების ბრალი იყო,  თუ კიდევ სხვა რამის, მაგრამ პირველი რაც თავში მომივიდა ის მავნე ჩვევები იყო, რომელთა გარეშეც ერთი თვის განმავლობაში ცხოვრება, მოვლენათა ნებისმიერი თანხვედრის დროს, ვერ წარმომიდგენია. კერძოდ – თამბაქოს, ყავის /თუნდაც, უშაქრო/ და ინტერნეტის გარეშე. ეს სამი რაღაც, თავიანთ დადებით და უარყოფით მხარეებთან ერთად, ცხოვრების ამ ეტაპზე ყოველდღიურობის განუყრელ ნაწილებად იქცნენ და განხილვას არ ექვემდებარებიან:)

ისე

24: The Death of All the Romance

რამდენი ამის მსგავსი მუსიკალური ვიდეო, კადრი კინოფილმიდან მინახავს, კიდევ უფრო ცოტა – მაგრამ ბევრი – წამიკითხავს ფურცელზე და რა თქმა უნდა, მომისმენია. ყოველივე ეს ახლობელი იყო ჩემთვის, ან მინდოდა რომ ასე ყოფილიყო. თუმცა, ამ ისტორიების ფიქციურობის გაცნობიერების მიუხედავად, რატომღაც მჯეროდა რომ ოდესმე, მსგავსი რამ მეც უნდა გადამხდენოდა.

კი, იყო სიყვარული. ბევრი სიყვარული. არც თუ ისე სიყვარული, მაგრამ ბევრი. მაგრამ, დროა გამოვაცხადო, რომ რომანტიკა ჩემს ცხოვრებაში მოკვდა:) ყოველ შემთხვავაში, ჩემი მხრიდან:) პანდორას ყუთი ნაშთით:)

Kiss My Name (დამოკიდებულებები)

ბოლო რამდენიმე დღის განმავლობაში, ყოველგვარი გარე ძალების ჩარევის გარეშე ფარცხისში, ოჯახის ყველა მოქმედ წევრთან ერთად აღმოჩენილს, ფიქრების ნაკადი მხოლოდ ერთი მიმართულებით მამოძრავებდა. კერძოდ, იმის შესახებ, რომ იმაზე საშინელება, ვიდრე მეტ-ნაკლებად ბოჰემური ცხოვრების მოყვარულს, ისეთი ბანალური ისტიტუტით, როგორიცაა ქორწინება, თავის გამოხატვის თავისუფლება შეიზღუდო, შეიძლება მხოლოდ ახლადშექმნილ თინეიჯერულ თემთან ერთად თანაარსებობობა იყოს, რომელთა აზრები გარშემო მცხოვრებთა მატერიალური მონაპოვრების, სხვა ორფეხა არსებობის ქვედა კიდურების, მშობლების ხარჯით უსაქმურობისგან დასვენებისა და რემონტის კეთების თუ სხვა, ჩემთვის სრულიად შორეული, საკითხების განხილვას ეთმობა.

მიუხედავად ამისა, რამდენიმე მომენტში, დაუმსახურებელი სიყვარულისა თუ ყურადღების მორევში გაბრუებულმა, პერმა-რეგულარული მეორე ნახევრის შეძენაც კი გავიფიქრე. თუმცა, ყოველივე ეს ძალიან ჩამოგავდა სამიოდე კვირის წინ, მანგლისში, მამა გაბრიელზე მოგონებების კითხვისას, სასულიერო აკადემიაში სწავლა-განათლების მიღების რამდენიმეწუთიან სურვილს, რომელიც იმ დროს, წიგნში მსუფევი სასწაულმოქმედი ჯადოსნური სამყაროთი იყო ფორსირებული.