გამოყენებითი სიყვარული

რამეთუ მწარემ თავის პოსტში დამთეგა მე, გრძელდება საკუთარ ყველაზე საყვარელ ხუთ რაღაცაზე წერის ჯაჭვი:) მეტი შესავალი ვერ მოვიფიქრე, ცხელა. ამიტომ, გადავალ პირდაპირ ჩამონათვალზე:

1. მუსიკა

ახლა ვინმეს გაეცინება, მაგრამ ჩემს მეხსიერებაში შემორჩენილი ერთ-ერთი პირველი მოგონება სწორედ მუსიკას უკავშირდება. კერძოდ კი, საკუთარი თავი მანეჟში გამომწყვდეული მახსენდება; ჩემს წინ ტელევიზორი იდგა, რომლის გამოსახულებაშიც უცნაური შეფერილობის ქალი კიბეზე ჩამოდიოდა, თევზის კუდისმაგვარი კაბა ეცვა და რაღაცას მღეროდა.

გარკვეული დროის შემდეგ მივხვდი, რომ ეს ქალი Diana Ross იყო, კლიპი კი მის Chained Reaction-ზე გადაღებული ვიდეო იყო. მას შემდეგ, თითქმის ყველა მოგონება ცხოვრებაში გარკვეულ მუსიკალურ ნაწარმოებებს უკავშირდება. რაღაც კონკრეტულ ეტაპზე კი, ყოველდღიურობაში შემოსული ყველა ახალი ადამიანისთვის, სიმღერის შერჩევაც კი დავიწყე…

საყვარელ შემსრულებლებზე საუბარს აზრი არ აქვს. მათი დიაპაზონი ევროდენს 2 Unlimited-დან, რუსულ როკ – Ленинград-ამდე ვრცელდება. ვუსმენ Britney Spears-ს, ვუსმენ Rainbow-ს, 2Pac-ს და Pink Floyd-ს.

კონკრეტული შემსრულებლის ერთგული მსმენელი აღარ ვარ და ჩემი მუსიკალური პროსტიტუციის ერთი წამითაც არ მრცხვენია:) პირიქით…

2. 1990-იანები

ყოველი ჩვენგანის მდგრადობის გამოცდის წლები ჩემი ერთ-ერთი ყველაზე მაგარი მოგონებაა. ათწლეული, რომელშიც დავიწყე წერა და კითხვა, მოვწიე სიგარეტის პირველი ღერი და გავაგემოვნე პირველი ალკოჰოლი, გადავიღე ათობით მხატვრული ფილმი /:))/ და კონკურსი მის ფარცხისი 1999 მოვაწყე.

პირველი კოცნა, პირველი სიყვარული, პირველი სექსი… შუალედებში რადიოებზე რეკვა და სიმღერების შეკვეთა. პირველი სამსახური, პირველი ხელფასი… მოგზაურობა რუსეთში, უკრაინაში, ბელორუსიაში და დამოუკიდებლად – თურქეთში 14 წლის ასაკში.

პირველი გაქცევა სახლიდან და საკუთარი ხელით სკოლიდან სკოლაში გადატანილი საბუთები. მტკვარში ჩავარდნა, შტაბები ხეზე და წიკო…

ამიტომაც, თუ სიმთვრალეში YouTube-ზე, Jam & Spoon ჩავრთე ან A-la-la-la-la-long-ის სიმღერა დავიწყე, მომიტევეთ:) ყოველივე ეს, უბრალოდ, ჩემს პირველ გამოცდილებებთანაა დაკავშირებული.

Ace of Base-ის The Sign გამახსენდა; რა ცუდია, რომ ფარცხისში ვიდეოებს ვერ ვხსნი:(

3. კომპიუტერი

არ ვიცი რა უნდა დავწერო ამ ჯადოსნურ მოწყობილობაზე, რომელიც 1995 წლიდან ჩემს სამკითხველო დარბაზად, მუსიკალურ ცენტრად, კინოთეატრად, სოდომად და გომორად, სათამაშო აპატრატად და ღმერთმა იცის კიდევ რად ვაქციე.

ერთს ვიტყვი, ეს სიყვარული არ ყოფილა სპონტანური. პირველ შეხებამდეც ძალიან დიდი გრძნობები გვაკავშირებდა. ამიტომ, მის გარეშე ყოფნა ჩემთვის ისეთივე წარმოუდგენელია, როგორც რავიცი… სიგარეტის გარეშე?:) ალბათ:)

4. უცხო ადამიანები

გავრცელებული მოსაზრების მიუხედავად, რომ მათ, ვისაც სიგიჟემდე უყვართ ცხოველები, არ უყვართ ადამიანები, მე ამ ცხოვრებაში სტერეოტიპების მსხვრეველის როლი მერგო, რამეთუ მშვენივრად ვათავსებ უმაღლესი პრიმატების და ფლორისა თუ ფაუნის დანარჩენი წარმომადგენლების სიყვარულსაც. Но, хер это сразу поймешь!:)

სერიოზულად კი, მართლა ყველანაირი ადამიანი მიყვარს. ჭკვიანებისგან – ჩემთვის ასე საჭირო ინფორმაციურ შიმშილს ვიკლავ, არც-ისე ჭკვიანებთან დროს ვკლავ, სულელებთან ურთიერთობა კი საკუთარი თავის და ყოველდღიურობის კიდევ უფრო შეყვარებაში მეხმარება.

ამგვარი ეგოისტური დამოკიდებულების მიუხედავად, არ არსებობს ადამიანი, რომლის საქმიანობა თუ ყოფა ჩემში რაიმე ზიზღს იწვევდეს. პირიქით, მაოცებს, მასწავლის ან რაიმე ახლის კეთების სურვილს მიჩენს, ანდაც სხვანაირად – ბანალურად, სხვის შეცდომებზე მიმითითებს და როგორც უკვე ავღნიშნე, მათ წინაშე უპირატესობის შეგრძნებას მიჩენს.

ყველა ეს პროცესი, რა თქმა უნდა, სხვისთვის შეუმჩნევლად მიმდინარეობს და სულაც არ ნიშნავს იმას, რომ სხვა ადამიანებსაც ვუყვარვარ, რადგან ეს სიყვარული წმინდა გამოყენებითი ხასიათისაა და ამ ყველაფრის წერით იმასაც მივხვდი, რომ მხოლოდ საკუთარი თავის სიყვარულითაა ნაკარნახევი.

5. უცხო ქვეყნები

ევას შთამომავლების სიყვარულისგან განსხვავებით, მოგზაურობა ჩემი ერთ ადგილზე დიდხანს ჯდომის ზიზღითაა განპირობებული. შესაბამისად, ჩემი არც ისე ხშირი, მაგრამ საყვარელი თბილისგარეთ ვოიაჟების მამოძრაველები ძალა არა იმდენად სხვების კულტურის და ყოფის გაცნობაა, არამედ პოპულარული ენით – საკუთარ საჯდომზე თავგადასავლების ძიებაა.

სიტყვაში “თავგადასავლები” კი, არც დაივიგნი და არც ექსტრემალური ალპინიზმი არ იგულისხმება, არამედ ბიუროკრატიულ პროცედურებთან შერკინება, ფინანსური პრობლემების მოგვარება, ახალი მასალის სწრაფად ათვისება და ყველაფერი ამით, საკუთარი თავისთვის – “მე ამას შევძლებ” დამტკიცება შედის.

შეიძლება ეს უბრალოდ ჩემი საქართველოს მოქალაქეობითაა ნაკარნახევი, რომელიც იმთავითვე გზღუდავს შესაძლებლობებში და საზღვარს გარეთ თუ შიგნით, გარკვეულ იარლიყებს გაკრავს, მაგრამ საკუთარი თავისთვის კოსმოპოლიტობის კიდევ ერთხელ დამტკიცება, ვგონებ არავის ვნებს…

ეპილოგი

აი, სულ ეს იყო:)

თეგები

1. http://cac2z.wordpress.com/
2. http://islandglocke.wordpress.com/

Summer Fun. Episode 2. ანტიპერსპირანტი.

დღის გმირი

ანტიპერსპირანტის შოვნა სტამბულში საკმაოდ არაიოლი, მაგრამ პრინციპის ამბავი აღმოჩნდა. თანაც, ჩვენს რამდენიმეწუთიან საძიებო სამუშაოს ცოტა ხანში ძარღვებში ვაჭრობაგამჯდარი სრულიად უცხო ადამიანები შეუერთდნენ, რომლებისთვისაც ნელ-თბილი ღიმილი და ხელისგულის მარჯვნივ-მარცხნივ ქნევა მათ კომპანიაში დისკომფორტის განცდას თუ არსაჭიროებას არ ნიშნავს, ხოლო ამგვარი ელემენტებისგან საბოლოოდ თავის დაღწევა ყველაზე მოულოდნელ მომენტში თვალწინ ახლადარაღმოცენების გარანტიას ვერ იძლევა. შესაბამისად, ჩემი და გაგას გარდა, საქართველოში პოპულარული ბრენდების – Nivea-ს, Rexona-ს თუ Fa-ს პროდუქციის ძებნაში, საკუთარი ინიციატივით სხვებიც ჩაერთნენ და შიგადაშიგ ხალხით სავსე ქუჩის მეორე მხრიდან ხან “დეოდორანტ, დეოდორანტ”-ს გვიყვიროდნენ, ხანაც გვისტვენდნენ, იღლიაში მუშტს ისვამდნენ და თავისკენ გვეპატიჟებოდნენ, რითაც კონსერვატიული წარმოდგენების მქონე ქართველი ტურისტები კიდევ უფრო დაგვაფრთხეს და იღბალზე მინდობის არჩევანისკენ გვიბიძგეს. შემოღამებამდე უშედეგოდ ბორიალის შემდეგ, ერთხმად სასტუმროში დაბრუნების გადაწყვეტილება მივიღეთ, ხოლო საზაფხულო ჰიგიენის გამრავალფეროვნება უნივერსალური Duty Free-ს ძლევამოსილებას მივანდეთ.

კანადურ-თურქული ურთიერთგაგებით შექმნილი სასტუმრო დილაადრიანვე, საუზმის პირველივე პორციების დაგემოვნების შემდეგ დავტოვეთ, სადაც კიდევ ერთხელ აღმოვაჩინე, რომ მთელი მონდომების მიუხედავად, თურქული სამზარეულო ვერასოდეს გახდებოდა ჩემეული, ხოლო ბლინებთან ერთად ნეკერჩხლის სიროპის გასინჯვა ათათურქის სამშობლოში იმთავითვე ფიასკოზე გამიზნული პერსპექტივა იყო. ასეა თუ ისეა, მეტ-ნაკლებად დანაყრებული გაგა და იმედგაცრუებული მე აეროპორტისკენ გავეშურეთ და რადგან რეისამდე ჯერ კიდევ დრო იყო, საზოგადოებრივი ტრანსპორტით აეროპორტამდე მგზავრობის ყველაზე გრძელი მარშრუტი ავირჩიეთ, რაც ტრამვაის თუ მეტროს ფანჯრებიდან კონსტანტინოპოლის სხვა ტურისტული თუ ძლიერლოკალური უბნების შეთვალიერების კარგ საშუალებას იძლეოდა.

გზად, თურქეთის მოქალაქეებმა კიდევ ერთხელ დამაბნიეს, როცა აეროპორტამდე რამდენიმე გაჩერებით ადრე თითქოს რაღაცას მანიშნებდნენ და ჩემთვის გაუგებარ ენაზე დაჟინებით რაღაცის ახსნას ცდილობნენ. თავიდან ვიფიქრე, რომ ჩემოდანი სამგზავრო სკამებს და ვაგონის კართან განლაგებულ გამყოფზე არ უნდა მიმეყუდებინა, გავიფიქრე, რომ რაიმე დამივარდა ან დაუვარდათ, შემდეგ თავი მუსლიმანური სამყაროსთვის შეურაცხმყოფელ რაღაც უნებლიე ჟესტის გამოსახვის ალბათობაში დავადანაშაულე, თუმცა საბოლოოდ, მათი მზერის მიხედვით მივხვდი, რომ ჩემს უკან, რაღაცისკენ მიმითითებდნენ /თითების გაშვერა ალბათ არ სჩვევიათ/. ზურგსუკან დაუდგენელი წარმომავლობის შუახნის მამაკაცი აღმოჩნდა, რომელიც ასევე გაუგებარ, მაგრამ განსხვავებულ ენაზე ჩემთვის რაღაცის კითხვას ცდილობდა და რატომღაც დარწმუნებული იყო, რომ მე ეს უნდა მცოდნოდა. თხუთმეტწუთიანი უშედეგო კონტაქტის შემდეგ, რომელშიც ორივე მხრიდან ყველა მეტ-ნაკლებად ცნობილი მანიშნებელი ჟესტი ჩაერთო, ერთმანეთს ღიმილით დავშორდით. რამდენიმე ათეულჯერ გამეორებულმა ფრაზებმა კი უკვე აეროპორტში მისულს მიმახვედრეს, რომ ენა, რომელზეც უცნობი საუბრობდა, თურმე ინგლისური იყო; ფონეტიკური მასალის აღდგენის შემდეგ კი იმასაც მივხვდი, რომ იგი რომელიღაც ტაძარს ეძებდა. თუმცა, იმის გამო, რომ სიტუაციის ნებისმიერ ვარიაციაში მაინც არაკომპეტენტური აღმოვჩნდებოდი, ჩემს სიბნელეზე გული დიდად არ დამწყვეტია.

გაგამ მითხრა, რომ ყველაფერი ჩემი ‘self-confident’ გამომეტყველების ბრალი იყო და ღიმილით სახეზე ისიც დაამატა, რომ ღირსი ვიყავი მესამე მხრიდან ასეთი არაგეგმიური ჩარევის, რათა მომავალში ვიცოდე, რომ ყველაფერი ყოველთვის ისე არ იქნება, როგორც დაგეგმილი მაქვს. მისი მხრიდან ამგვარი ნაექსპრომტალის წარმომავლობით დაინტერესების გარეშე, WTF?-მომენტით შეურაცხყოფილმა წყნარად და მშვიდად წინ ყურება გავაგრძელე, რადგან წინ ოთხი თვითმფრინავის შეცვლა და ოცსაათიანი მგზავრობა გველოდა, რომლის შესახებაც გაგას ცალყურმოკრული წარმოდგენა ქონდა და შესაბამისად, არც მორალურად და არც ფიზიკურად არ იყო მზად. ჩემი ‘self-confidence’-ის წყალობით კი ვიცოდი, რომ სტამბულის დატოვებამდე მასთან კამათში ზედმეტი ნერვების არხარჯვის კომპენსირებას საბოლოო დანიშნულების წერტილში – ქალაქ სანტა ანაში მოვახდენდი, სადაც გაგუნას გაბრუებულ სახეს სიამოვნებით დავაკვირდებოდი და სტამბულის მეტროში მის მომღიმარე გამომეტყველებას შევადარებდი.

მიუხედავად ყველაფრისა, ათათურქის აეროპორტში ფრანკფურტის რეისზე რეგისტრაციამ უმტკივნეულოდ და დროულად ჩაიარა, რაშიც დიდწილად Lufthansa-ს საიტზე, ჩვენს ბილეთებში წინასწარ შევსებული სავიზო, საცხოვრებელი და სხვა პირადი ინფორმაცია დაგვეხმარა. ბარგის ჩაბარების შემდეგ, ტერმინალის კედლებს გაცდენილებმა იმდენი ღერი მოვწიეთ, რომ სიგარეტზე დახარჯული დროის ცხოვრების უკანასკნელ წამებად წარმოდგენა გაცილებით საინტერესო შედეგებს გამოიღებდა, ვიდრე მოწევის ამკრძალავი ნიშნებით გაჯერებული ავიახომალდებისა თუ პორტების შიშით დამშრალი ნიკოტინიანი საყლაპავი მილები. ლოგიკურ სდექამდე მისვლის შემდეგ, საპასპორტო კონტროლისკენ გადავინაცვლეთ, რომლის ერთსაათიან რიგში, გვერდზე ცარიელი VIP-რიგის ცქერით გაგა და მე მონაცვლეობით თავს ხან გელა ჩარკვიანად, ხან ქეთათოდ, ხანაც რომელიმე მეცენატის საყვარლად წარმოვიდგენდით. ოცნებებში, ფიქრებში, სლავური წარმოშობის ოჯახების მიერ რიგში დგომის წესების ვერდაცვაზე და მათ ამგვარ საქციელზე სხვა ეროვნებების პირთა რეაქციზე დაკვირვებით, როგორც იქნა, ჩვენი ჯერიც მოახლოვდა, საქართველოს პასპორტი კიდევ ერთი თურქული ბეჭდით დაგვიმშვენეს და ვირტუალურ საზღვარსიქეთ აღმოჩენილების აზრი ისევ ანტიპერსპირანტისკენ მიიმართა.

დახლების სიჭრელის და რაოდენობის მიუხედავად, სულ რამდენიმე წუთი დაგვჭირდა იმისთვის, რომ თავის მოვლის საშუალებებით გარშემორტყმულ ადგილზე ამოგვეყო თავი, სადაც ბიუჯეტზე მკაცრად დამოკიდებულ მგზავრთათვის კოშმარული ბრენდის – Biotherm-ის პროდუქცია იყიდებოდა მხოლოდ; ფირმის, რომლის ფასების შემხედვარე, თბილიში თავს მხოლოდ იმით ვიწყნარებ, რომ მეტ-ნაკლებად ნორმალური ექსტერიერის მქონე მამაჩემი ისე მივიდა თავის ასაკამდე, რომ ასეულობით ლარის ღირებულების მამაკაცის დაბერების საწინააღმდეგო საშუალებების გამოყენება არ დაჭირვებია. ასეა თუ ისეა, ფულზე, ჰიგიენაზე, სურნელებზე, წელიწადის ცხელ სეზონზე, ჩემს ჟმოტობაზე, საქართველოს შრომის კოდექსზე და სხვადასხვა პიროვნებაზე ცხარე დისკუსიის შემდეგ, შევთანხმდით, რომ დეოდორანტს გაგა იყიდდა; ოღონდ იმ პირობით, რომ ჩემი თვალები ვერ დაინახავდა პროცესს, რომელიც გამყიდველთან 75 მილილიტრიანი სითხის 22 ევრო დოლარზე გადაცვლას გულისმობდა.

Summer Fun. Episode 1. Turkey.

იმდენი ვიფიქრე, თუ როგორ უნდა გამეწერა ჩემი სპონტანური ზაფხულის დროისტარება, რომ მაგალითისთვის სულ დამავიწყდა ელემენტარული ჰიგიენური საშუალებების წამოღება. თბილისიდან სტამბულისკენ ავტობუსით ერთდღიანი გზისთვის კი – საგზალის მომზადება. ეს, იმის გათვალისწინებით, რომ თურქული სამზარეულო დიდად არ მხიბლავს. შესაბამისად, გავსკდი შოკოლადის ვაფლის ჭამით.

ერთდღიანმა ვოიაჟმა თურქეთში წამოსვლის ყველაზე იაფი საშუალებით, აუტანელ სიცხეში, მაგრამ ჩემდა გასაკვირად, არადამღლელად ჩაიარა. ცოტა იყო ტვინის მბურღავი ქალბატონი, ცოტა იყო უცნაური შეკითხვების მქონე ახალგაზრდა ჭაბუკიც. გამომდინარე აქედან, სიტყვები “ნიუ იორკი” და “ლოს ანჯელესი”, ნოემბრისდროინდელი “ბერლინისგან” განსხვავებით, ვერსად ჩავაკვეხე; არადა, ამჯერად როგორ მინდოდა ყველასთვის მომეყოლა:)))

გზაში 1

გზაში 2

გზაში 3

გზაში 4

გზაში 5

როგორც იქნა, ვისწავლე სტამბულის მეტროთი სარგებლობა და შემთხვევების გარეშე მოვაღწიე, გაგასთან ერთად, ჩვენს 55 ევროიან Modern Sultan Hotel-ში, გზაში ისიც გავიგე, რომ 10 თურქულ ლირადაც იშოვება სასტუმროები, თუმცა ამ ნომრის ზომას თუ გავითვალისწინებთ, ძალიან რთულად წარმომიდგენია, რა მდგომარეობა შეიძლება იყოს მის იაფფასიან ალტერნატივაში.

/მერე დავდებ სასტუმროს ფოტოებს/ :))

სასტუმროს “ძველ სტამბულში” განლაგებამ კონსტანტინოპოლის ყველა ყვერებიანი ხუროთმოძღვრების ძეგლის რამდენიმე საათში მონახულების საშუალება მოგვცა, რისი ბედნიერებაც Sabiha Gökçen-იდან გაფრენის დროს არ გვქონდა:) და გვიხარია.

Topkapı Sarayı

Ayasofya

Sultan Ahmet Camii

აქცენტი ქილაზე

ჰო, კიდევ დამავიწყდა ჩვენი მრგვალი შესაერთებლიდან ამერიკულ – ბრტყელ შესაერთებელზე გადამყვანის ყიდვა და თმის შეჭრაც. თუმცა, ეს უკანასკნელი სიტუაცია სტამბულში 18 ლირად გამოვასწორე, რომლის დროსაც ყურები სანთებელით ამტრუსეს!!! არავის არასოდეს უთქვამს, რომ ყურებზე თმა მქონდა, რომ აღარაფერი ვთქვათ “ში”-ზე.

როგორც არ უნდა იყოს, ჩვენი მოგზაურობის გაგრძელება ხვალაა:) და ძალიან მაინტერესებს რა მოხდება:)) წავედი ანტიპერსპირანტი ვეძებო…

ყურებშეტრუსული მე

Broken People Get Recycled

Broken people get recycled
and I hope that I will sometimes be thrown off the pathways
what I thought was my way home
wasn’t the place I know
No, I’m not afraid of changing,
Certain, nothing’s certain
what we own becomes our prison
my possessions will be gone
back to where they came from

- Katie Melua “The Flood”

ქეთი მელუას ახალი ალბომი გადმოვწერე. ნორმალურია. პრინციპში, რანაირად შემიძლია ვთქვა, როგორია, როცა 1 სიმღერაზე მეტისთვის თავიდან ბოლომდე არ მომისმენია. The Flood ძალიან საინტერესოა:) მელუას მხრივ, რა თქმა უნდა, თორემ პოპ-მუსიკისთვის მასში ახალი არაფერია.

ახლა დავფიქრდი, რატომ დავწერე ეს ყველაფერი და ფონზე ნაცნობი ვოკალი შემომესმა:) თუმცა, მელუა არ არის ამ პოსტის ძირითადი თემა. მთავარს გავურბივარ:)

თემა:

12 მაისს, “ლიბიის ავიახაზების” Airbus A330-200 ტრიპოლის აეროპორტში დაშვების მცდელობისას დაიმსხვრა, რომელსაც 103 ადამიანი ემსხვერპლა, უმეტესობა თავგადასავლების მაძიებელი ჰოლანდიელი იყო. ერთი ბიჭუნა გადარჩა მხოლოდ, რომელსაც ქორწინების რომელიღაც წლისთავის ეგზოტიკურად აღნიშვნის შემდეგ, ამ ავიკატასტროფაში ორივე მშობელი დაეღუპა.

17 მაისს, შემთხვევა უკვე ავღანეთში მოხდა, რომელსაც “პამირის ავიახაზების”, კერძო ავიაკომპანიის, ბორტი და 44 მგზავრი შეეწირა. თვითმფრინავი, კუნდუზიდან ქაბულში ასრულებდა რეისს, თუმცა მოღრუბლული და წვიმიანი ამინდის წინაშე უძლური აღმოჩნდა. ასევე ცნობილი გახდა, რომ ავღანეთში სამხედრო თუ სამოქალაქო თვითმფრინავებთან დაკავშირებული შემთხვევები არცთუ ისე იშვიათია, თუმცა კერძო კომპანიები, ამ თვალსაზრისით, მოიკოჭლებენ. არაუშავს, +1-ის მიწერა შეუძლიათ.

22 მაისს კი “ეა ინდია ექსპრესის” Boeing 737 დუბაიდან მანგალორში ეშვებოდა, როცა საბურავი გაუსკდა, საფრენ ბილიკს გადასცდა და ალში გაეხვა. 160 მგზავრიდან და 6 ეკიპაჟის წევრიდან, მხოლოდ 8 ადამიანმა შეძლო თვითმფრინავიდან თავის დაღწევა.

სამშაბათს, 25-ში, საქართველო-თურქეთის საზღვართან, ამოუცნობი მფრინავი ობიექტი ჩამოვარდა. Real TV-ის მიერ გავრცელებული ინფორმაციით, ეს “თურქეთის ავიახაზების” ბაქო-სტამბულის რეისი უნდა ყოფილიყო, თუმცა ამ ინფორმაციის დეტალურად გადამოწმების შემდეგ, დავასკვენი, რომ ეს კონკრეტული რეისი, თუნდაც 86 წუთის დაგვიანებით, მაგრამ მაინც, მშვიდობიანად დაეშვა ათათურქის საერთაშორისო აეროპორტში. რა ჩამოვარდა სინამდვილეში – კაცმა არ იცის და ალბათ, არცაა საჭირო.

დესერტად:

24  მაისს, ქართულ-თურქულია კომპანია “მაჰმუდოღლუს” ავტობუსი თბილისიდან სტამბულში მიდიოდა, როცა თურქეთში დაბა ჩერქეზთან ავარია მოუვიდა. შედეგად, საქართველოს 33 მოქალაქე დაშავდა.

მეორე დღეს კი, ადგილობრივი დროით 05:30 საათზე ავტოავარიას ანტალიაში 16 რუსეთის მოქალაქე ემსხვერპლა. ტურუსტებით სავსე მიკროავტობუსი ხიდიდან 15-მეტრიან ხევში გადავარდა და შემდეგ მდინარეში ჩავარდა.

P.S.:

5 დღეში თურქეთის გავლით, ნიუ იორკში მივფრინავ:) ძალიან არ მინდა ეს ჩემი ბოლო პოსტი იყოს:)) არ მინდა და ვსიო. ვა:)

don’t trust your eyes
its easy to believe them
know in your heart
that you can leave a prison

- Katie Melua “The Flood”

ბერლინი: ადამიანები, მეთოდები, სტრატეგიები

მას შემდეგ, რაც გერმანია-თურქეთის ვოიაჟიდან დაბრუნებულს, საბოლოოდ მეღირსა ღვთისმშობლის წილხვედრი ქვეყნის მიწაზე ფეხის დადგმა, რამაც საბოლოო ჯამში, ჩემი, ადრე თუ გვიან, სახლში მისვლა განაპირობა, ვცდილობ შთაბეჭდილებების შესახებ პოსტის დაწერას.

არა იმიტომ, რომ გერმანიაში გამგზავრება აზერბაიჯანს და სომხეთს ჯობია; და არც იმიტომ, რომ ემ-ტი-ვის დაჯილდოებაზე მოხვედრა “მეგა”-ს დაჯილდოებაზე კაი პონტია და მე ამის მეამაყება ან /სიტყვა ”მარიაჟობის” ალტერნატივა ვერ ვიპოვე/. უბრალოდ, როგორც ყოველთვის დავიღალე ყველასთვის სათითაოდ იმის ახსნით, რომ კარგი იყო. თითქოსდა, თავად ვერ ხვდებოდნენ, რომ ცუდი, მოვლენათა განვითარების ვერცერთ ვარიანტში, ვერ იქნებოდა.

და ამ ყველაფრის გათვალისწინებით, კითხვაზე ”როგორ მოაირეთ?”, რაიმე ნეგატიური მუხტით დატვირთულ პასუხს: ა-ლა ”ვაიმე, გზაში საშინლად გავწვალდით” მხოლოდ და მხოლოდ იმიტომ ვერ მიიღეებენ, რომ ბერლინური გარემოებები და იქ განცდილი, ყველაფერი ცუდის კომპენსირებას ახდენდნენ და ყველაფერი კარგად რო იქნებოდა, ისედაც გასაგები უნდა ყოფილიყო. თუმცა, ამის შესახებ მხოლოდ მე ვიცი:)

ამიტომ, კითხვაზე ”გიგა, ჩამოხვედი?”–ზე დადებითი პასუხის მიღების შემდეგ (მით უფრო, როცა ფაქტი აშკარად სახეზეა და მათ წინაშე თბილისის რომელიმე ქუჩაზე ვდგავარ), შემდეგ კითხვას, რომელიც, როგორც წესი, „როგორი იყო?“-ს გულისხმობს, პასუხად „ციოდას“ ვპასუხობდი. არა იმიტომ, რომ ვცდილობდი ორიგინალური ვყოფილიყავი ან მათი კითხვები რამენაირად მაღიზიანებდეს (მივეჩვიე უკვე), არამედ იმიტომ, რომ ეს ერთადერთია, რამაც მთელი ამ მოგზაურობის მანძილზე, ყველაზე ძლიერი შთაბეჭდილება დატოვა.

ციოდა და წვიმდა თბილისში, როცა მივდიოდით; ციოდა, წვიმდა და თოვდა თურქეთის ტერიტორიაზე; ციოდა ბერლნშიც: სულ წვიმდა და ერთხელ მოთოვა. ციოდა ისე, რომ ბოლო სამი დღის განმავლობაში, გაციებული დიდ დროს ლოგინში ვატარებდი და ჩინურ რესტორანში წასულმა, რაც გეგმაში გაწერილი იყო, რაღაცეები ისე დავაგემოვნე, რომ ვერაფერი ვიგრძენი. ესეც დაუვიწყარი იყო:)

კიდევ, ბევრს ვფიქრობდი ღორის გრიპზე. არა მხოლოდ იმიტომ, რომ მე მჭირდა რაღაც გაურკვეველი, არამედ იმიტომ, რომ ბევრი ნიღბიანი ადამიანი მიმოიარებოდა აეროპორტებში, მედიაც სულ მასზე ლაპარაკობდა და მეც მქონდა რამდენიმე სიმპტომი. თუმცა, გამომდინარე იქიდან, რომ სიცხე არ მქონდა და ახლაც ცოცხალი ვარ, ღორის გრიპი გამოვრიცხე. თუმცა, აქ მხოლოდ თვითდიაგნოსტიკას აქვს ადგილი.

ბერლინის მონახულებას რამდენიმე დადებითი მხარეც ქონდა, რა თქმა უნდა. მე და გაგას მუზეუმების მონახულება გვინდოდა და თან, მარის და მარიამის სახლი, რომელშიც გავჩერდით, მუზეუმების კუნძულიდან (გერმ.: Museumsinsel) სულ რამდენიმე მეტრში მდებარეობდა. გავყევით კოტეს, ხელელოვნებათმცოდნეს, რომელიც ასევე მარებთან იყო სტუმრად. შევედით Pergamon Museum-ში, სადაც ბევრი ძველბერძნული ქანდაკება იყო. გარდა იმისა რომ მუზეუმებში შესვლა ჟურნალისტის მოწმობით უფასო ყოფილა გერმანიაში, ისიც შევიტყვე, რომ ყველა ამ ბერძნულ ქანდაკებებს კუტუები თავიდან ქონიათ მიმაგრებული (?). ბევრი ვიბოდიალეთ, ასე 1-2 საათი, შეიძლება მეტიც. სულ ცოტა დაგვრჩა სანახავი, მაგრამ უგიდო ტურის გაგრძელების თავი არცერთს აღარ გვქონდა. კოტე იმ საღამოსვე წავიდა, სადღაც შორს. არ მახსოვს. მე და გაგა კი მეორე დღეს ”ახალი მუზეუმის” მონახულებას ვაპირებდით, სადაც ნეფერტიტის ყველასათვის ცნობილი ბიუსტი ინახებოდა და საერთოდაც, ეგვიპტის თემატიკით იყო დატვირთული და გაცილებით უფრო საინტერესო იქნებოდა ჩემთვის. მარა არ წავედით. ალბათ იმიტომ რომ უფასო იყო:) ისევე, როგორც არ ვნახეთ ზოოპარკი და კიდევ რაღაც რაც უნდა გვენახა და არ მახსოვს.

სამაგიეროდ ვნახეთ ბიონსე:) /ქართველი დიზაინერის – დევიდ კომას კაბაში/, შაკირა ვნახეთ, ”გრინ დეი”, ”ფუ ფაიტერსი”, ”იუ თუ”, ჯულეეტ ლუისი და ასია არჯენტო, კეტი პერი, ბექთსთრით ბოისი და ლილ კიმი, გიორგი ქორქია და გეგა ფალავანდიშვილი. მაჯაზე SHOW VIP წარწერიანი ლენტები გვეკეთა, რიგში არ ვიდექით და ბევრი უფასო ალკოჰოლური სასმელი ვშთანთქეთ, რამაც გაგას დეივ გროლის ფეხებზე ”კონვერსის” კედები შეამჩნევინა, მე კიდევ ამა თუ იმ ნომინაციებში გამარჯვებულების წინასწარ გამოცნობისკენ მიბიძგა. ერთი სიტყვით, კარგი იყო. ინცინდენტიც კი მოყვა.

თუმცა, ყველაფერი კარგად დამთავრდა და facebook-ზე თუ სხვა სოციალურ სისტემებზე სურათის გამოცვლის საშუალება მომეცა.