სასიამოვნო მოულოდნელობები

[დღეს არის: 20 აპრილი, 2009. გავიდა 1 წელი, 9 თვე და 21 დღე, რაც ვიკიპედიელად ვითვლები!]

თინეიჯერობის გაცილების მეორე წელს, როცა სამაუწყებლო კომპანია “რუსთავი 2″-ში “ნანიკოს შოუს” სცენარისტად დავიწყე მუშაობა (მაინც ჟღერს რა :> ), ქართული რეალობიდან გამომდინარე, მრავალ სხვა ფუნქციასაც ვითავსებდი, რომელთა შორის, რა თქმა უნდა, გადაცემის გარკვეული პრომოუშენი თუ პოპულარიზაციაც შედიოდა. თუმცა, ამ უკანასკნელი პროცესის პერსპექტივა მაინცდამაინც არ მხიბლავდა…

როგორც არ უნდა იყოს, სხვადასხვა ფორუმზე რამდენიმე პოსტის შემდეგ, გადავწყვიტე, ჩემს იმ დროისთვის ყველაზე მოხმარებად [მეზიზღება ეს სიტყვა:)] საიტზე – “ვიკიპედიაზეც” შემექმნა გადაცემისთვის განკუთვნილი გვერდი გვერდი. სწორედ ასე გაჩნდა “თავისუფალ ენციკლოპედიაში” ჩემი ერთ-ერთი პირველი ნამუშევარი ”ნანიკოს შოუსთვის” მიძღვნილი გვერდი (ერთ-ერთი პირველი იმიტომ, რომ ადრეც მქონდა გარკვეული ინფორმაციის შეტანის მცდელობები, თუმცა – უშედეგოდ).

ალანისები

მოკლედ, დიდი შესავლებით არ მოგაწყენთ (ან დიდად არ მოგაწყენთ შესავლებით…) და პირდაპირ ვიტყვი, რომ დღეს დიდი დღე მქონდა :) არა იმიტომ რომ ადრე გავიღვიძე და პრინციპში, ახლაც არ მძინავს, არამედ იმიტომ რომ დღეს მოვახერხე ჩემი რეზიუმეს კიდევ უფრო დახვეწა, ერთი სარეკომენდაციო წერილის მოპოვება და რაც ყველაზე მთავარია, სამოტივაციო წერილის ჩონჩხის ჩამოყალიბება.

ერთი სიტვყით, ალბათ ტიპიური ქართველი უმუშევრისთვის დამახასიათებელი რიგითი დღე მქონდა, რომელიც ცნობილი გარემოებების გამო, აქამდე ჩემთვის უცნობი იყო. თუმცა, ახლაც ვატრაკებ… რა პონტში ვარ უმუშევარი, როცა საფოსტო ყუთში ორი ინგლისურ ენაზე სათარგმნი დოკუმენტი მელოდება ;) მაგრამ… ყველაფერი ალბათ იმის ბრალია, რომ ყოველ დილით არ გავდივარ სახლიდან :))

…და მაინც… ვისვენებ :)) რაც ერთის მხრივ კარგია :)

ასეა თუ ისეა, ხვალ ქავერ ლეთერს მივასიკვდილებ, გაგას რეკომენდაციას მივიღებ, დიპლომის ამბავს გავარკვევ და სურათს გადავიღებ 3×4 =))

მთელი დღე ჩემს პლეიერში Alanis Morissette – Everything უკრავს :) ცუდი საუნდრეკია ჩემი ზოგადი განწყობისთვის, მაგრამ მაინც ვთლი რომ უხდება :) ყველაფერი გამიქსული მაქვს თავში…

….ალბათ ეს ამ პოსტსაც ეტყობა, თუმცა კარგია…რაც უფრო მეტ დებილობას დავწერ და გავინთავისუფლებ გონებას, მით უფრო მალე ჩავჯდები ჩვეულ რეჟიმში და გავაგრძელებ ცხოვრებას ისე, ვითომ არც არაფერი მომხდარა…

მოკლედ, როგორც არ უნდა იყოს, ფაქტია, რომ რაღაცას ვჩალიჩობ, ეს კი უკვე კარგია… არა, ძალიან კარგია… :)

გავუბერე :)

ეჰ…